Hiç sevgiliniz olmadan yaşayabilir miydiniz?

Ben bu yaşıma kadar hiç kız arkadaş edinemedim maalesef

Sosyalleşemiyorum maalesef kişilik yapım sosyal hayata uyumsuz içe dönük biriyim

Evet güzel değil zaten ama hep yalnız kaldım maalesef buna hep dayandım hâlâ dayanıyorum yapacak bir şey yok ki

Evet ya kader ya şanssızlık bilmiyorum ya da yetersizim

Sen daha gençsin ama

Yani 30'lu yaşlarda daha da zorlaşıyor yalnızlık

Hayır ben hep sevgilimin kız arkadaşınım olmasını istedim ama istesemde hiç olmadı bu yüzden hep yalnız kaldım yalnızlığa dayandım

Çekingen utangaç içe dönük sessiz asosyal özgüvensiz biriyim dış görünüş olarak da pek çekiciliğim yok

Zaten utangaç çekingen içe dönük sessiz olduğum için sosyalleşemedim hep içime kapanık özgüvensiz kaldım

Geç kaldım herşeye yaşıtlarım nerde ben nerdeyim

5 10 15 20 sene önce de yalnızlığımın farkındaydım hiç sevgilim olmuyor diye üzülüyordum ama seneler geçti 33 yaşına geldim hâlâ yalnızım aynıyım maalesef çok içime kapanık bir insanım açılamadım hayatımda hiçbir kızla yakınlık kuramadım tanışamadım buluşamadım bile

Tamam da ben ne yapcam ki bu yaştan sonra yani ne yapacağımı bile bilmiyorum ayrıca ben evden dışarı bile çıkamıyorum senelerdir evdeyim iyice kapandım maalesef

Hayır

Ailemle yaşıyorum

Gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti maalesef ailem çok laf ediyor bende çok zorlandım senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum maalesef hiçbir şey yaşayamadım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı hayattan hiçbir şey alamadım

Herkes 18 20 li yaşlarda işe girip çalışıyor ben 18 20 li yaşlarda da evdeydim ıssızdım asosyaldim şimdi de 30'lu yaşlarım eve kapalı işsiz asosyal geçiyor

Benim için yaşlandıkça her şey daha da zorlaştı en genç yaşlarımda bile başaramadım adım atamadım açılamadım hayata geç kaldım toplumda yerim yok dışarıya çıkamıyorum iyice içime kapandım benim için basit değil maalesef

Açılamadım ne yapıyım işe giremedim benim gibi çekingen utangaç içime kapanık sessiz birini kimse işe almaz zaten hiç sosyalleşemedim ortamlara da giremedim hep evde durdum lisede falan da olmadı ama herkesin lisede sevgilisi oluyor benim hiç olmadı belki o dönemlerde olsaydı biraz açılırdım diye düşünüyorum

Evet zor ama bunu isteyerek yapmadım ben hep istemeyerek böyle yaşadım çaresizlik içinde kaldım beni benden başka anlayan da olmadı 5 10 15 20 25 sene önce nasılsam hâlâ aynıyım hiç açılamadım değişemedim bu utangaçlık çekingenlik hayatımı mahvetti içe dönük bir kişilik yapım olduğu içinde şanssızım

Ailem bile değiştiremiyor beni maalesef aşamadım aşamıyorum gerçi ailemin durumu yok öyle pek destek olamadı bilmiyorum bence çocuklukta ergenlikte falan kendimi aşmam açılamam lazımdı artık çok geç 33 yaşındayım yani çok geç kaldım herşeye bunu anlayabiliyorum kendimi hayata karşı yetersiz eksik hissediyorum bu çocukluk ve ergenlikten kaynaklı çünkü o dönemler psikososyal gelişimindeki en önemli evreler ama ben kendimi tamamlayamadım bunun telafisi olduğunu sanmıyorum

33 yaş genç mi yok artık istersen yaşıtlarımla bi kıyasla beni bakalım genç mi değil mi yani bu yaşta işim olmalıydı evli olmalıydım toplumda bir yerim olmalıydı ama maalesef hiçbiri yok

İşe girmek için bile yetersizim zaten bu halimle işe girmem de imkansızdı o yüzden hep işsiz kaldım çalışamadım

Çekingen utangaç içime kapanık sessiz biriyim sosyal olamıyorum hiçbir mesleki deneyimim tecrübem yok üstelik fiziksel olarak çok zayıfım sen olsan böyle birini işe alır mıydın?

Beni işe almazlar ya zaten ben 9 10 senedir işkurdan bir sürü işe başvurdum almıyorlar 53 kiloydum en son ama boyum 175 falan uzun değilim yine de zayıfım

Bu yaştan sonra beni işe falan almazlar maalesef bu bir gerçek neyse işe girmek için önce açılmam lazım zaten bu halimle zor çünkü çok içime kapanık pasif biriyim evden dışarı bile çıkamıyorum kendimi aşamadan hayatta toplumda yerim olmaz

Senelerdir evde durmaktan çöktüm güneş göremiyorum temiz havaya çıkamıyorum yürüyüş yapamıyorum sağlığım bozulmaya başladı bence artık düzelemem gibi zaten 33 yaşına kadar düzelemedim bu yaştan sonra da umudum azaldı

Zaten hayatım hep üzülerek geçiyor üzüntü hüzün mutsuzluk stres başka bir şey yok ki hep böyle yani neyse ya bu konunun sonu yok sağ ol yorumların için kusura bakma zamanını da aldım iyi geceler

Ailem var da ama aile her zaman olmayacak sonuçta sence yalnız yaşlanmak iyi bir şey mi yani kadınla erkek birbirlerini tamamlıyor sonuçta ama bazı insanlar yalnız kalıyor işte benim gibi