Sıkışıp kalmış gibi hissediyorum kadın olmak niye zor?

37 yim hiç evlenmedim karşıma onca insan çıktı inanıpta bir yola çıkamadım. Görüştüklerim konusunda da hep yanıldım. Aynı kısır döngüleri yaşayıp durdum. Bir kişiyle ilişkyye girdim en özelimle bunu yaşamayı dilerken hayatımın hatası oldu. Sonra kimselere inanamadım nasada bıraktım kendimi. Bir daha ne yakınlaşabildim ne de sevgili oldum. Zaman geçiyor ve kimseye güvenmezsem kronik yalnızlığa geçicem. Yaşımi göstermiyorum bakımliyım çevrem sen bu guzellikte nasıl bekar kalırsın diyor. Toplum ailenin evlen baskısı gerdikce geriyor. Diger bir tayfa da yaşa herseyi ver gitsin istedigine' gibi seyleri empoze etmeye çalışiyor. her şey teni doyurduğunda bitiyor sanki özgür mutlu oluyormuşsun gibi. O kadar çok kafadan ses çıkiyor ki hep kendi bildiğimi okudum ama artık kendi iç sesimi duymaz oldum. Yoruldum 30 larında kadın olmaktan kendimi eksik hissettirenlerden baskılardan. Kadının tek derdi değer görmek guzel sevilmek sadık kalınması sorumluluklarıni bilen bir erkek.. bunları beceremeyen erkeklerle dolu dünya.

Ben de isterdim birine kalbimin anahtarını kolaylıkla vermeyi.