Herkes sevilmek için can atıyor, peki neden kimse sevmeyi göze alamıyor?

Bu sorunun bir benzerini daha önce ben de sormuştum. Bu arada sorularının tarzı benim soru tarzıma benziyor, her neyse konuya dönecek olursak. Çünkü modern çağ insanlara hep kendini, önce kendini, en çok kendini sevmeyi öğretti ve insanlar birbirlerini sevmeyi unuttular. Kendine değer ver, kendini mutlu et gibi bir çok kalıpla insan yalnızlaştırıldı, insan yalnız da yaşayabileceği kanısına vardı. Lakin yaratılış kadın ve erkek olarak birbirini tamamlayan olarak olmuştur. Kadın olmadan erkek, erkek olmadan kadın var olamaz. Bir süre sonra bazı insanlae sevmek sevilmek istedi, lakin çoğu insan yalnız mutlu olduğunu sandı. Dolayısıyla insan bilemiyor karşısındaki de gerçekten sevilmek istiyor mu, gerçekten sevmeyi biliyor mu, böylece çekimserlik oluşuyor. Ayrıca artık insanlarda minnet duygusu yok. O yoksa başkası olur kafasında çoğu insan. Özellikle kadınlar para kazanmaya başladığında erkeğe muhtaç olmadığını ima ederekten çok aile yıkılıyor. Ya da erkekler ekonomik sorunları bahane edip sevmeye yeltenmiyorlar. Daha bir çok sebep bulunabilir.

Kendisine güvenemiyor belki ya da daha dogrusu karşısındakine. Sevmek cunku zaafdır kendini varlıgını birine emanet etmek. Herşeyden önemlisi karşı tarafa seni kırabilme hatta paramparca edebilme gücünü sunuyorsun. Aynı şeyi sana başka biri yapsa mesela tın olmaz ama onun yaptıgı basit bişey seni mahvetme gücünde. Onu hayatının merkezi yapıyorsun ve o merkez sarsılınca tüm dünyan da alt üst oluyor. O yüzden insanlar korkuyor haklı olarak