Aşktan ümidimi kestim?

Denk gelinmediğini düşünmüyorum ben. Sadece ilgimizi çekmiyor. Nerede zıtlık orada buluyor insan sevdiklerini. Daha doğrusu sevdiklerini falan zannediyorlar. Ne istediğimi bildiğim bilmediğim her anı yaşadım. Bu bundan çok bağımsız. Kısmetsizlik diyoruz biz buna.

Artık ben de bu tarz bir psikoloji yaşıyorum. Öylesine olsun diye olsun istemiyorum. Çok nadir bir şeyi arıyorum belki ama artık biriyle birlikte tecrübe etmemiş olsam da birileri sayesinde bana neyin iyi gelip gelmeyeceğini biliyorum. Kısmetsizlik değilse nedir ki? yok mu aradığımız insanlar hiç? Mükemmeli arıyor değilim neticesinde.

İşte onu diyorum ya, benzer olduğumu düşündüğüm insanlar dönüp de bakmıyor, ilgilerini çekmiyorum. Oysaki hayat arkadaşlığı benzer ruhlarla olur ancak. Aşk zannedip evlenen, sonra da boşanan insanların çoğu aşık olduğunu zannediyor. Acele etme diyorsunuz haklısınız da gerçekten sevgisizlik de sınav olabiliyormuş. Bu da bir ihtiyaç sonuçta. Bu raddeye gelmem kolay olmadı zaten.

Bu kadınlar için de böyledir. Lakin güzellik çok görecelidir o yüzden başta herkes birilerini beğenerek tanımaya başlar. Adım atılmayacak bir kız olduğumuzu düşünmüyorum ama sadece kalp güzelliği gibi sadece yüz vücut güzelliğine kafayı bozmuş o kadar insan var ki, çoğu ilişkilerin çıkar odaklı olduğu görülebiliyor. Benim gibi düşünen insanlar da ya azınlıkta ya da onları etkileyen onların zıt karakterleri oluyor. Bir türlü birbirimizi bulamıyoruz.

Evet zaten tüketim toplumunda yaşıyoruz. Bu insan ilişkilerine de yansıyor. Nasılsa yerine birini bulurum diyorlar. O zaman diyorum demek ki bundan öncekiyle aranda ilişki denebilecek bir şey yoktu bile, sadece kendilerini egolarını tatmin ediyorlardı. Ve böyle o kadar çok insan var ki hayret ediyorum. Sevgilim olmadı bilmiyorum.

Hayır 25 yaşındayım.

Düşüncelerle ilgilenen mi var ya kimin umrunda bu düşünceler