Bu hırs değil de ne?

Yedirememek değil o. Asla da olmaz. Terkedenler de aynı şeyi yapıyor. Tezin daha baştan çürüdü. Bu pişmanlık. O kişiye verilen imtiyazların, ayrılan zamanın pişmanlığı. Başka hiçbir şey değil. O pişmanlığı da aslında kendine öfkeyle yaşar ama dışarı o kişiye öfke olarak yansıtır. Bir süre sonra da o kişiye öfke olduğuna kendini inandırır. Yani aslında herkes başta gözünü kör eden, ya da gözünü kör etmesine izin verdiği o küçük büyük hislere karşı bir öfke duyar. Bu öfkeden o kişiye karşı nefret doludur. Bazıları da gerçekten haklıdır. Bazen gerçekten o kişi bu öfkeyi hak eder. Gerçekten bir sebeptir o kişi. Bazen bırakıp gitmesiyle, bazen ihanetiyle, bazen kalp kırıklığıyla. Ama şunu anladım. Makul bir sebebi yoksa ve bunu karşıdakine söylemediyse her zaman giden haksızdır. Her zaman giden biri olarak bunu anladım.

Kesinlikle haklısın hazımsızlık cahillik ve sana kötülüklerini yapamadan bırakmış oluşunun karşındaki kişide oluşturduğu hezeyan , kişilik yoksunluğu, kişiliği düzgün bir insan kıymet verdim dediği biri için böylesi durumlar içinde olmaz.