Yanlızlık hissinden nasıl kurtulurum?

Ben de çok yalnız bir insanım. Bir gün kendi kendime bir şeyleri yapabileceğime inanıp gezmek üzere dışarı çıktım. Yanımda okuyacak kitabım, yazacak kalem ve kağıdım var. Güzel ve sakin bir kafede oturdum. Başta her şey güzel gidiyordu. O kafenin bir köpeği vardı. Sevdim güzelce. Kaykay süren ikiz çocuklarla tanıştım. 10 santim botlarımla kaykay sürmeye çalıştım. Güldüm eğlendim. Huzur evini ziyarete gittim. Ziyaretler corona virüs sebebiyle kapalıydı. Parka uğradım. Çocuklarla oynamaya çalıştım. Batırdım ortalığı. Kime dokunduysam ya salıncaktan düştü ya da yuvarlandı kaydıraktan... Kendime kızıp oturup kitap okudum. Sonra basketbol oynayan bir erkekle oynamak istediğimi dile getirdim. Bir süre oynadık. Berbat olduğum için ve antrenman yaptığı için yalnız çalışmak istediğini söyledi. Bir an kendime "Hep yalnızlığa mahkum kalacaksın" dedim. Kızdım kendime. Kırdım kırgın kalbimi. Kuleler vardır oturduğum evin yakınlarında. Konumumu söylemeyeceğim ama kulelerin tepesine çıkıp kitap okudum bir süre. Sakinleştim. Hep içimde ukte kalan buz pistine gittim. Buz pateni yapan, buz hokeyi oynayan çocuklara imrenek baktım. Dolu gözlerle eve geldim. Anladım ki yalnız olmamak için çaba sarf etmemen lazım. Yalnızlığın kendiliğinden gidecek. Hep karşılaştığın bir insanla normal muhabbet ederek başla işe. Amacın çok da büyük olmasın. Maksat iki kelime. Beklentilerini bırakınca karşına çıkar her şey.