21 yaşındaki bir kadının evlenip boşanmış ve bir çocuk sahibi olması gerçekten bu kadar sevilmesine engel mi?

Engel olduğunu düşünmeye başlamaya başladım, kendimi eksik hissetmeme sebep oluyor artık bu durum.

O halde bu toplum içinde hiçbir zaman bir değerim olmayacak.

Söylediğin şeyde çok haklısın fakat kaldıramadığını hissettiğin o dönemde kendine verdiğin değer zayıflamaya başlıyor. Bir yapbozun eksik yerini başka şeylerle doldurmaya çalışmak gibi, o bir parçası eksik yapbozu tamamlamaya çalışırken kullanılan ve aslında o yapboza ait olmayan bir parça gibi hissediyorum.

Belirttiğim gibi bu benim normal sartlardaki bakış açım değil. İnsanlar beni bunu düşünmeye zorluyor.

Bu benim değil çevremdeki insanların bakış açısı, artık katlanamıyorum ve canım acıyor. Ne yapmam gerektiği konusunda hiçbir fikrim yok. Hayatım zorluklarla ilerlerken sevgi görmeyi istemek ve buna ihtiyaç duymak benim de hakkım olmalı. Ama kimse o potaya girmek istemiyor ve öğrendikten dakikalar sonrasında topukluyorlar.

Bu bencilliği kaldırabilecek kadar güçlü hissetmiyorum artık. Kendime gelmemi engelliyorlar. Korkuları yüzünden beni ve hayatımı mahvediyorlar.

Birkac haftalık bir ilişkim vardı gerçekten değer gördüğümü hissetmiştim ve ona durumu anlattığımda akşam konuşmayı kesti. Bu durum bir kez de yaşanmadı defalarca bu durum yaşanmamalı.

Söylediği tek şey ben bunu kaldırabilecek yaşta değilim. 30 yaşında bir insan olsam belki o olgunluğa erişmiş olabilirdim fakat ben şu an bunu kaldıramam. Oysaki her şeyi zaten tek başıma hallediyorum ve ona bu durumla alakalı bir sorumluluk yükleme isteğinde değildim.

Haklısın fakat herkes bu düşünceye sahip değil işte.

Kovalamıyorum, onlar karşıma çıkıyor ve beni tanımadan bana vaatler veriyorlar. Ve ben o değeri hissediğimde yarın bir gün anlattığımda onların kötü hissetmesine sebep olurum diye en başta anlatıyorum. Bu benim en büyük hatam olmalı.

Onları düşünürken onlar beni asla düşünmüyor. Ne hissederim gram umurlarında değil.

Olması gereken o zaten. Ve bunu yapmaya çalışıyorum da fakat yeterince başarılı değilmişim.

Değmez fakat kaldıramıyorum bu çok büyük bir acı yüklüyor bana

Anlıyorum fakat benim dengim 30 yaşlarında bu durumu ne yapacağız?

Değiştirdiğim halde aynı kafa yapısı değişmedi. Farklı bir şehirde yaşadım, hiç tanımadığım insanlarla dolu bir şehirdi ve onlar da farksızdı.

3 seneden fazla

3 ay sonra 22 olacağım bunu da belirteyim. Ve evet benimle kalıyor.