Kendimi çok yalnız ve çaresiz hissediyorum?

Çok uzun olacak ama çok doluyum ne yazık ki. öncelikle 4 ay önce 3.5 yıllık ilişkimi sevilmediğimi ve değer görmediğimi gördüğüm için bitirdim. Ardından kendisi hemen karı kız kovalamaya başladı hatasını anlamak bir yana küçük bir özür bile dilemedi yaptıkları için. Hâlâ onu seviyorum ama kendimi daha fazla küçük düşürmek istemiyorum. Bununla birlikte hiç arkadaşım yok bu işleri daha da zorlaştırıyor eski sevgilime olan bağımlılığımı daha da körüklüyor. biraz çekingen bir insanimdir ama aynı zamanda çok iyi bir dinleyicimdir herkesin söylediklerini önemser kendimce onlara yardımcı olmak isterim. Ama olmuyor dostum diyebilecegim bir insan bile yok. İnsanlar sadece işi düştüğünde beni arar kimse beni bir yere davet etmez hep dislanmis gibi hissederim kendimi. Ben nazik oldukca insanlar dahada tepeme binip beni dahada çok kullanıyor bunu fark ettim. Artik çok yoruldum herkes benimle çıkarları için geçici ilişkiler kurup sonra çöp gibi bir kenara atıyor. Bu erkek arkadasim olmadan öncede böyleydi zaten onunlada internetten tanismistik ilk sevgilimdi. Bu gidisle son olacak gibi. Zaten kendimi bildim bileli depresif bir insandim artık iyice nefes alamaz hale geldim. Tek çıkış yolu kendimi öldürmek gibi geliyor çoğu zaman ama annemi düşünüyorum yapamıyorum. Birkaç ay sonra da üniversiteden mezun olacağım aile evine döneceğim ama bu psikolojiyle çalışmak da istemiyorum. yapayalnız ve bomboş bir okul hayatı gecirdim iş hayatım nasıl olur allah bilir. Suanda da evimde yapayalnizim nefes alamiyorum kendimi geliştirecek bir seu yapmayada kafam yok bütün gün duvarları izliyorum ağlıyorum. Psikologa gidecek maddi gücüm de yok. Ne yapacağımı şaşırdım bir çıkar yolu yok mudur bu durumun?