Sizce kendimi affetmeli miyim?

Merhaba, ben baba sevgisini tatmamış biri olarak kendimi bildim bileli erkeklerin ilgisini çekmekten hep mutlu oldum fakat hiçbir zaman bu sevgiyi onlarda bulamadım doğal olarak. Şu an üniversitenin 1. yılındayım lise 1 den lise sona kadar süren bir birlikteliğim vardı sonra ayrıldık ve ben biriyle tanıştım, cinselliğimi bedenimi onunla keşfettim ve birlikte oldum. Sonrasında iki kişi daha oldu. Ben yeni bir hayata başlayacağımı (hala eski erkek arkadaşımı seviyordum) yeni insanlar tanıyacağımı düşünüyordum. Hayat çok garip işte bi şekilde eski erkek arkadaşımla barıştık ve ona bu durumu söyledim hiçbir şey söylemedi umrunda olmadığını söyledi bir daha da konusu açılmadı fakat ben kendimi affedemiyorum. Oldukça kitap okuyan, kendini geliştiren biriyim cinselliğin yemek yemek gibi bir ihtiyaç olduğunu her insanın hata yapabileceğini yaptığım hataların kimseyi incitmeyen kul hakkı yemediğim hatalar olduğunu da biliyorum fakat kendime çok hoyrat davranıyorum. Mesela annem bana bir iyilik yapınca ben bunu bunu yaptım ve bu iyiliği haketmiyorum diyorum. Ayrıca ifşalanma korkusu da var epey küçük bir yerde oldu bu olanlar.
kendime üzülüyorum ve anlatmak istedim. Benzer şeyleri yaşayanlar vardır elbet nasıl bir çıkış yolu buldunuz?