Hadi birazda aldatan kız yalanlarından bahsedelim?

Dalga geçme lütfen. Bu hayatta alabileceğim en güzel iltifatları kalbime alıyorum. Önceden zekama alırdım (çünkü yatiririm beynimeydi) şimdilerde kalbime alıyorum çünkü saflaştım zamanla ve iyi niyetli birine dönüştüm. Gerçekten vicdani sorumluluk duygum baya gelişmiş. Bu durumda affedilmeyi kimse haketmiyor bence. Çünkü bir kere eminim ki o yalan atanlar ve aldatanlar asla 1 gece bile ben bunu karşımdakine neden yaşattım diye düşünmüyor ve üzülmüyor çünkü merhamet empati duyguları yok. Olsa zaten kimse kimseye bunu yaşatmaz. Sert olmak lazım bazen. Kalbime yenilmekten korkuyorum bende.

3 kez geldi. 2 sini umursamadım çünkü kötü insanları sevmem ve hemen uzaklaştırırım Ama sonuncusu felaket. Her gece ağlıyorum kaç ay oldu geçmiyor acım. Kapanmıyor yaram. Kalbimi o kadar derin yaraladı ki ömrümün sonuna kadar unutmam bu ihanetini.

Gülmüşdür dmi? Yine ağlıyorum. Dayanamıyorum. Nasıl olabilir. Birine sözler verirken seviyorum derken başkasinada diyebilmek. Kafam almiyor. Banada ögretsinler şunu. Birak baskasina gidip açılmak düşünmesi bile midemi bulandırırken bunu birine nasıl yapabilirim. Kendimi affedemem asla. Acaba kolayca bu yaptıklarını unutuyolar mı. Hiç mi geceleri ağlamiyorlar ben naptım allahim affet diye. Çünkü ben kendimi yedim bitirdim ömrümden ömür gitti.

Benimde hatalarım oldu da objektif olunca. Çünkü sinirliyken feci halde kalp kırarım ama sonra mutlaka gönül alırim asla rahat uyuyamam birinin gönlü bende kaldıysa. Ne diyim ki. Yinede dürüstüm. Kötülüğün dilimdeydi. Sinsilik yapıp hayatını karartmak 2 dk mı almaz ama dedim ya vicdanım el vermez kıyamam heleki 4 yılımı verdiğim adamima. Allah iyi kalpleri kötülerle ziyan etmesin