Bugün sabahtan akşama kadar kütüphanede ders çalıştım karşımda hoş bir kız vardı. Masalar ikiye ayrılıyor arada 30 cm lik bir engel var bi tarafında o vardı bi tarafında ben. Kalbim ona alışmıştı. Tam istediğim gibiydi o. Bir adaya düşseydik senle diye geçirmiştim içimden. Akşam artık kalkarken o dışarıya çıkmıştı dinlenmek için. Kapıda karşılaştık. Göz göze geldik. Bir kalp kadar yakın dünyalar kadar uzaktım ondan. Bir daha görmeyecek olmanın acı sızısıyla çıktım gittim.
Dünya böyle bir yer olmamalıydı. Buruk acıların diyarı olmamalıydı. Olmamalıydı böyle üzüntüler. ya da dünya diye bir şey olmamalıydı. Bunları yaşadıktan sonra daha bana dünyalar verilmiş bir kıymeti yok. Her şey tadında olmalıydı.
Ramazan olmasaydı kendiw kahve çikolata falan alsaydın kızada ikram etseydin olabilirdi. Ben bir gun kutuphanedeydim bir çocuk çikolata almis birakti ve kaçti hani yuzunu dahi gormedim 2 kez yaptı bunu ve ben basımi kaldirincaya kadar tık gidiyor bende çekingenim arkasından gitmedimde seslenmedimde çikolatalarıda erkek kardeşim yedi eve getirdim
Bilmiyorum 20 yaşındaydım o zaman sonra ogrendim kim oldugunu zaten bende bir sey demedim oda demedi. Konuş bence çekinme yine gelir kütuphaneye yani kütuphane ortamına alısan birisi surekli gelir karsılaşırsınız arkadaş olursun hiç olmazsa ya da denemiş olursun boyle içinde kalmasından iyi olur