Ayrıldım ama üzülüyorum?

6 aylık ilişkimde kötü şeyler yaşadım, o*damgası yedim çok ağır sözler söyledi, kavgada suratımı sıkıp yere attı üzerime eşya attı canım acıdı, sonra it gibi pişman olup ağlayıp özür diledi, kabul ettim çünkü seviyordum çünkü affetme duygum çok yüksek oldu hep, en sonunda doğum gününe gidip sürpriz yaptım herkesin inde bağırdı giyimime laf söyledi herkesin içinde çekiştirip ara sokağa çekiştirip bağırdı çağırdı en sonda aldığım pastaya tekme atıp gururlu incitti ağladım Dayanamadım. Bitirdim ilişkiyi yine yazıyordu aramız çok kötüydü durduk yere kendi ilişkiyi istemedi sordum beni araştırmış başkası ile birşeyler yaşamışım diyerek günahıma girdi ağlattı, sonra bahane ederek öyle bir şey yok dedi tabi iş işten geçmişti. Anlamadığım nokta dizimde ağladı sabaha kadar gözüme baktı seviyorum dedi, çocuk gibi sevdi beni. Babamın eksikliğini o kapatmıştı. Ama bunları bana yaptıktan sonra korktum ondan, çünkü fazlasıyla affettim artık bu ilişki iyi yola gitmiyordu. Doğum günümdü geçen gün ne olursa olsun geleceğim demişti, yinede gelirmi diye heves ettim gelmedim Hallolabilir sorunlar her türlü hallolabilirdi ama beni kırdı kendi elleriyle itti. Okadar çok seviyorum diyen insan beni kırdı diye kapımda köpek olmak yerine, gönlümü almayı çalışmak yerine sadece lafta söyledi. Tabi bu insanla devam etmem doğru değildi ki bitirdim içim rahat, sadece nasıl olurda böyle canavara dönüştü. Çok kırgınım çok..