En son ne zaman biri yüzünüzde tebessümken kalbinizde yara oldu?

Çok yakın bir tarihte oldu. Atlatmaya çalışıyorum. İnanmanın sersemliğini ve pişmanlığını yaşıyorum. Ah keşke kelimeleri dönüyor kafamda. Şunu şunu yapsaydım da bunu bunu yapmasaydım. Klasik şeyler. Nafile cümleler. Gereksiz harcanmış ruh, kalp, beden ve zaman. Her biri ayrı ayrı sıkıyor canımı. Güçlüyüm yenerim ve ben yine bana yeterim. Bunlar gerçek olan tek şeyler hayatımda.

Yara olacak boyuta getirmedim uzun zamandır kimseyi, tebessüm ettiren ve sonrasında hayatımdan bir şekilde çıkan insanlar hep oluyor ama demek ki öyle olması gerekiyor bir şekilde. Kimsenin arkasından o denli üzülmek istemiyorum vr öyle bakmıyorum...