Hiç sevilmeyeceksem yaşamanın ne anlamı var?

Benim karaktersiz bir ailem oldu benim. Hayvan muamelesi gördüm. Hergün azar, hergün aşağılanma, hergün laf sokma. Ne sosyal hayatım oldu nede arkadaşım... Aç kaldım, ilacımı almadılar, evden attılar... Psikolojisi bozuk adi insanlar arasında geçti gençliğim.. Taaki üniversite bitene kadar
iyi bir eğitim ile hızlı geliştirdim. İşim gücüm gelirim vs iyi. Bakımımda fiziğimde iyi. Kendimi bildim bileli kız arkadaşım, sevdiğim biri olsun istedim. Ama 30 yaşındayım ve hep rededildim. Kızlar biraz daha gevşek, kolpacı erkek seviyor. Kızmayın bana bu böyle. Ben çok zor hayat yaşadığım için biraz daha ağırbaşlıyım.. Goy goy yapacak bir hayatım olmadı. ayşe naber yhaaa diyemiyorum.. Hiç sevgi görmediğim için her kızdan da hoşlanan bir yapım yok. Sevgiyi bacak arasına indirgeyen biri değilim.. Ailem yüzünden sosyal hayatım hiç olmadığından ağzımda laf yapmaz. Millet önüne kim gelse hoşlanıyor, intetten , çevreden kurstan vs kim olsa genelde hoşlanıyor. Beyinsiz abaza olmak lazım ki birisi tutsun.. Bense nadiren hisleri olan birisiyim. Bu gibi sebeplerden çok yoruldum. Estetikte denedim ama sorun tipde değil, sorun gevşek bir karakterde olup her kadına denemediğim için yalnız kalmam..
Aylardır hergece gözlerim doluyor. Gururuma yediremiyorum artık bu erkekler bile seviliyorken hala yalnızsam ölmem gerek sanırım. Aylardır saatlerce ölmem gerektiğini düşünüyorum. Ben böyle olsun istemezdim..
Ne dersiniz?