El değmemiş bir kalbin sevmesi ile örselenmiş bir kalbin sevmesi bir olur mu?

Eskiden odun sobaları vardı.
Soğuk kış akşamlarında odayı sımsıcak yapar herkes etrafında toplanırdı üstünde çay demlenir, kestane kızartılırdı. Sende çocuksundur elini uzatmak istersin ya elinin yancağını bilmezsin. Sonra uzatırsın elini ve canın yanar. İçini sımsıcak yapan o soba canını çok pis yakar ve ondan sonra bir daha her elini uzattında hep korkarsın. Büyüyüp koca adam olduğunda bile üzerine bişey koyarken hep çekingen davranırsın.
İşte aşkıda buna benzetiyorum ben.

Duygularımız hep örselenmiş değil midir zaten? İlk sevdamız nerde? Ne de masum sevmiştik değil mi? Fakat acı vermekten başka neye yaradı ki.
Sevmek de bilmek gibidir. Öğrendikçe daha güzel severiz daha öteye gideriz içimizde.. Uçlar oval olur, boş derinlikler daha derine fakat daha dolu hale gelir..