İnsanın kendi ailesi gibisi var mı?

Biz birbirine çok bağlı bir aileyiz annem babam ben ve kardeşim. Birbirimize çok düşkünüz bu zamana kadar hiç ayrılmadık ( Allahım ayırmasın 🙏🏻 ) bu zamana kadar durumumuz çok iyi olmasa da babam bir dediğimizi iki etmedi yoksa var etti hep almaya yapmaya çalıştı. Sonra ben nişanlandım ailem ben seviyorum diye hep arkamda durdular saygı gösterdiler sevmeseler bile kızım seviyor o mutlu olup geçinecek diye düşündüler. Nişanlım ise sorumlulukları olmayan biri herşeyi söylemeyle yapıyor ailemin yanına gelirken devamlı eşofmanla geliyor ben dışarı çıkarken saç makyaj kıyafet özenerek çıkıyorum devamlı eşofmanla geliyor ailem yemeğe çağırıyor eli boş geliyor ben diyorum bir şey alıp gel diye. Ailesiyle bağları bizim kadar güçlü değil. Birbirlerine düşkün değiller babasının kaşı ayrı gözü ayrı oynuyor üç kağıtçı bir tipi var annesi tam aç gözlü hayatta bir şey görmeyen tipten nişanlım gram umurlarında değil. Habire nişanlımın para göndermesini istiyorlar babası da annesi de çalışıyor ama her ay nişanlımdan istiyorlar benim kendi ailem ağır başlı sessiz kimseye zararı olmayan insanlar bir kendi aileme bakıyorum bir onlara iyi ki böyle bir aileye sahibim diyorum. Birbirimizi seviyoruz ama ben daha çok seviyor gibiyim o da seviyor ama fazla dışarı yansıtmaz içinde Yaşar. İlerde evlenip gidicem ama beni neler bekliyor bilemiyorum içimde hep bir durgunluk var 🥺 ne yapıcam ne karar vericem olaylar nasıl gelişecek bilmiyorum sadece tek isteğim Allah ailemi başımdan eksik etmesin 🙏🏻