Bu döngü kırılıyor mu bigun?

Bunun da kralını yaşadık tabii. Yaklaşık 6-7 yıldır tanıyıp konuştuğum bir çocuktu. Çok seviyordum kimse yoksa bile o vardı hep bir yerde benim için. O da beni seviyordu ama asla sevgisini kolay kolay belli eden biri değil. En ufak bir iltifat etse hemen arkasında şımarma şımarık kız sevmem diyip boğazımda falan bırakıyordu. Tabi kafa yapımız uyuştuğu için gülüyordum ben de. Ama hep kavga ederdik. En uzun kesintisiz konuştuğum süre 5-6 aydır. Sonunda hep kavga eder bir daha ölsem konuşmam diyip bitiriyorduk. Altı ay sonra tekrar tıpış tıpış giden ben oluyordum o da hep beni sarıp sarmalıyordu. Ama son zamanlarda bu artık çekilmez olmaya başladı özellikle benim için. En basitinden bazen yazmasam kendisi yazmaz sonra bir de "sen yazmıyorsun bir de benle ilgilenmiyorsun diyip tartışıyorsun" derdi. Gerçek o kadar çekilmez bir hal aldı ki... Altı yedi yılda ben de git gide olgunlaşınca değersiz hissettiren insanların yanında durmamam gerektiğini öğrendim ve kendime yediremiyordum artık bunu. Üç ay önce tekrar kavga ettim ve normalde hep o beni engellerdi ben yalvarırdım yapma diye ama o kadar sabrım taştı ki upuzun bir destan yazdım her şeyimi döktüm ve onunla ilgili defteri tamamen kapattım. Çünkü zihnimde eskisi gibi beni seven güzel günler yaşadığım bir çocuk olarak kalmasını istedim. Geç bile bitirmişim. Çok daha güzel kalabilirdi aklımda. Onu hala seviyorum, ellerini tutmak boynuna sıkıca sarılmak istiyorum ama bir daha ne biz diye bir şey olur ne de birbirimize leyla mecnun oluruz. Bizim defterimizde çok güzel anlar yazıldı ama daha fazla boş sayfa karalamaya devam edersek o defter sadece çöp olur bir iki sayfa için rafta duramazdı.
Kısacası, bir gün ikinizin de sabrı taşar ve içinizi cayır cayır yakan aşkınız durulur. Her hikaye başlar ve biter önemli olan yerinde ve zamanında noktayı koymayı bilmektir.

Sonumuzu da kendimiz yazdık önemli olan buray kadar da olsa beraber getirebilmekti. Seni çok sevdim Kutay'ım..