Sence nefreti mi saklamak daha zor, aşkı mı?

benim bakış açım birazcık daha farklı bence çoğu nefrettin ardında başka birşeye duyulan sevgi yatıyor, misal ben çok eşlilikten nefret ediyorum çünkü iki kişinin birbirine ait olması fikrini çok seviyorum, aldatan insanlardan veya ihanetin her türünden derinden nefret ediyor ve tiksiniyorum çünkü çocukluğumdan şu günüme kadar sadakat benim için yaşamda ki en önemli şeylerden biri oldu ve ben sadakate bu kadar değer verirken başkalarının bunu çiğneyip atışını izlemek beni resmen kana susamış hale getiriyor, aşk ve sevda fikrini bir hayatı bir kişiyle geçirme fikrini seviyorum bu nedenle aşk ve sevgi gibi şeylerin günü birlik ilişkilerle, ihanetlerle, açgözlülük, bencillik ve manipülasyonla oyuncak edilişini izlemek beni ciddi mana da sinir hastası ediyor, ben hayatımda sadece bir kere aşık oldum o da çocukluk aşkıydı 14 yıl geçti üzerinden ama hala o kızı hatırlayınca kendimi müteşekkir hissediyorum sayesinde bir kez, çocuksu ve saf şekilde olsa bile sevgiyi aşkı tanıdım şimdi olsa karşılaşmak istemem o masum duygularımın kirlenme ihtimalini kaldıramam o yüzden aşkı ne derece saklarsın bilmiyorum (beğendiğim kızlardan iyi sakladım zira günü birlik ilişkilere sıfır ilgim var ve onlarda biraz öyle kızlardı (sadece tiplerini beğenmiştim hoşlanmıyordum bile) ama nefret için başkalarından ne derece saklarsın bunu söyleyemem ama eğer karşında ki seni iyi tanıyorsa gözünden, bakışından, sesinden hatta auran dan bile nefretini anında fark edebilir (kendisine karşı olması gerekmez mesela benim annem ne zaman aklım nefrete gömülse anında fark ediyor (inanmayacaksın ama bazen aynı oda da değilken bile (Allahın işi işte)