Hislerimden utanıyorum?

Duygularımı bastırmaya çalışıyorum ama aklımdan atamıyorum. Her aklıma geldiğinde kendime kızıyorum. Ama sonra onun geleceğini bildiğim zaman kalbimin deli gibi çarptığını fark ediyorum buna engel olamıyorum.

Doğru değil biliyorum ama içimdeki ses sürekli vesvese veriyor. Sen yeniden geldiğinde yalnız olursa o zaman düşünürsün. şimdilik boş ver aynı dostluğa devam et kader sizi yeniden bir araya getirecek diyor. Bu arada asla hayatimdan atabileceğim sıradan biri değil. O yüzden eskisi gibi devam edeceğim kendimi bastırarak böyle düşünmek beni kötü biri mi yapar?

Aynı durumdayım desem? Benim de ilkokuldan bu yana arkadaşm ve deliler gibi seviyorum ama o bir başkası ile çıkıyor. Onların ilişkileri uzun soluklu görünüyor ama. Sırf bu yüzden konuşmayı kestim, utanıyordum çünkü.

Ne yapacağım bilmiyorum. Hayatımdan çıkaramam çok değerli benim icin o da bana değer veriyor biliyorum. Unutmaya calisiyorum ama içimdeki vesvese bitmiyor

Beraber değildik, hatta başkası ile sevgiliyken bile sürekli muhabbetimden çok haz duyduğunu, bana çok değer verdiğini söylerdi. Çocukluk arkadaşıyız zaten, aynı ortamda okuduk, oynadık, büyüdük. Benim için de çok zor oldu muhabbeti kesmem ama mecburdum. Başkası ile birlikteydi ve ben onu seviyordum. Bu bana çok ters...

Biz onunla o kadar iyi bir takımız gibi adımız bile çıktı 14 senedir. 10 sene görüşmedik ona rağmen ilk gördüğü an tanıdı beni, sıcacık karşıladı. Yani sevgilisi olduğunu bilmezken, arkadaşlarıma anlattığımda flört olduğumuzu düşündüler o derece. Tutup da silemiyorum kolayca

Allah ferahlık versin kalplerimize, ne diyim...