Hiç karşılıksız duygular beslediniz mi?

Bu sözleri yüzüne söylemeyi o kadar çok isterdim ki maalesef red edilme korkusu beni böyle bir şey yapmaya mecbur bıraktı.
Sana, “merhaba” demek yerine, sadece ve sadece adınla ya da bambaşka bir sevgi sözcüğüyle hitap edebilmeyi o kadar çok isterdim ki, ama koşullar buna engel. Belki bambaşka bir zaman ya da mekanda tanısaydım seni, acaba mümkün müydü? ben sonsuza kadar “evet” demeye hazırım ya sen? Bu satırları kaile bile almayıp okumayacağını biliyorum. Çünkü değil seninle, dünya üzerindeki hiçkimseyle paylaşmayacağım. Sadece kendime yazmak gibi, bir bencilliğin içinde çürüyorum ama umurumda değil. İçimde kopanları sadece kendime haykırıyorum. Bu da benim küçük zaferim olsun. Bir yandan senden uzak kalmam gerektiğini bilirken, bir yandan da sana çekiliyorum. Bu duruma engel olmak belki mümkün, belki değil. Fakat ben günün sonunda olması gerekenle değil, olmaması gerekenle kalıyorum. Evet, sana kapılmamam gerekiyor; sesini, soluğunu bakışını, duruşunu, yani seni bana hatırlatan her şeyi. Her şeyi unutmam gerekiyor. Bunu başaramıyorum. Bu benim aptallığım mı? ya da seni çok sevdiğimden mi?
Sanırım karşılıksız aşk tam da böyle insanın kendi, kendisiyle konuşmasıyla başlayan o ilk adımı..

Evet diyerek geçmek istemiyorum. 5 yıl boyunca tek kişinin peşinden koşup gençliğimi mahfettim. Şimdi o yıllarımı geri almak için her şeyimi veririm. Ama iş işten geçti.