Sevgi neydi? Emek mi yoksa hissettiğimiz aşk mı?

Nasıl yandığımı da anlayabiliyorsun değil mi...

Bir daha sevmek istiyorum ama bir daha aynı şekilde yanmak istemiyorum.

Evet ilk aşkımdı, beni gerçekten sevdiğini sanmıştım ama onunkisi sadece hevesmiş sonradan bir anda yok etti, seni sevmedim dedi. Şimdi ne halde olduğunu bilmiyorum. Ama ayrıldıktan sonra en yakın arkadaşıma asılmaya çalıştı, Allahtan oradan darbe yemedim. Sonrasında başkalarıyla birlikte mi ne olmuş, umrumda değil açıkçası. Gidip evlense de, çocukta yapsa sonuçta burada üzülerek bir şeyleri değiştiremem. Sadece üzüldüğüm şey neden dünya bu kadar acımasız, neden karşılıksız sevgi bu kadar zor geliyor insanlara, neden ikiyüzlü varlıklarız? Neden sadece sevilip sevemiyoruz ki?

Peki senin olayın neydi, sende anlat. Bencillik etmek istemem.

Aslında geriye dönüp baktığımda kimse senden hoşlanıyorum, seni seviyorum demedi bana; fakat ilgisini gösteren, gerçekten yakın hissettiren birkaç kız olmuştu. O anda ben istememiştim bir ilişkiyi, ya da korkakça davranmıştım. Okul hayatımda pekte havalı bir çocuk olduğum söylenemezdi, belki de onun vermiş olduğu bir özgüvensizlik vardı bir yandan.

Ben dış görünüşe aldanmadım hiçbir zaman, yüzü güzele 40 günde doyarsın ama huyu güzele 40 senede geçse doymazsın diye bir laf var ya, o laf beni tarif ediyor işte. Yüzünde azıcık bir tebessüm oluşturuyorsa, boş ver kısa boylu olsun, kilolu olsun...