Hiç kız arkadaşım olmadı çok mu çirkinim?

hiç bir şeyim yolunda gitmiyor, dostlar sadece içimdekileri buraya yazabiliyorum. Kimseye anlatamam ben.
şu an şunları yazarken bile gözlerimden yaşlar akıyor. Küçüklüğüm ailemin zorbalıkları nedeniyle çoook kötü geçti. Ben ne sevgiyi nede aşkı tatabildim. Hayattan ve yaşamaktan zevk alamaz oldum. işim, kariyerim, fiziğim gayet iyi. Konforlu hayatım var. Hoşlandığım kızlar hiç yüzüme bakmadı. Neden bilmiyorum. Belki de tip belki de kızlar biraz daha gevşek ya da böyle boş konuşan erkekleri istiyor gibi. İstediğim şey aslında çok bir şey değildi. Her insan gibi sevilmek istedim. Çok canım yanıyor hep redilmekten. Dışarı çıkıyorum hep sevgililer veya karı kocalar. Çok zoruma gidiyor, çok ama çok kötü hissediyorum. Paçavra gibi hissediyorum. Bir kadına bile kendini sevdirememiş birisiyim. Hanzosu, abazası, karaktersizi dahil sevilir. Onlar kadar bile değilim.
bu aşağılık hissi ile daha fazla mücadele edemeyeceğim sanırım.
İntiharı çok düşünmeye başladım 4 aydır maalesef
Siz ne dersiniz sorayım dedim?
Hiç kız arkadaşım olmadı çok mu çirkinim?
Cevapla