Sevmek, sevilmek falan nasil bi sey?

Mesele guzellik degil de ne o zaman?
Kotu biri degilim, kimseyi kirmiyorum ya da incitmiyorum. Ikiyuzlu biri de degilim, egoist tarafim da yok. Empati yapma konusunda iyiyim. Kendi halinde neseli, sakin biriyim. Master ogrencisiyim, mezun oldugum lisans bolumuyle ilgili bir iste calisiyorum. Dolayli ya da dolaysiz kimseye zararim yok. Kendimi her anlamda yetistirmeye calisiyorum; kulturlu, yeniliklere ve farkli fikirlere acik biri olmaya ozen gosteriyorum.
Benim sorunum ne? Konu guzellik degilse ne olabilir baska?
Bu arada seni sorumda gordugume sevindim, sitede uzun yillardir saygi duydugum bir profilsin.

Ben kendimi seviyordum, icten ice hala daha seviyorum aslinda ama su durum kendime olan guvenimi, inacimi kaybetmeme sebep oldu.
Kimse beni umursamiyorsa, varligimla yoklugum birse "olmasaydim da olurmus" diyorum artik.
Gorunen de oyle zaten, ne diyeyim..

Kendimi hic sevmiyor degilim ben. Ama ayni is yerinde benimle ayni standartlardaki hemcinslerim birileri tarafindan taninmak istenirken, onlar begenilirken beni kimsenin gormemesi su hale gelmeme sebep oluyor. Ben kendi kendime bu duruma gelmedim ki

Ah soylemesi cok kolay ama yapamiyorum. Neyse, sanirim bu hayatta birileri de yalniz kalmali.
Gorusun icin cok tesekkur ediyorum🙏

Beni bosuna umutlandirma lutfen..

Deniyorum. Sonra bir gun biri bir sey yapiyor ya da bir sey soyluyor ve kiriliyorum, hop basa donuyorum ve diyorum ki "sen kimsin zaten?"
Lafin kisasi sorunluyum, benden olmuyor. Bak ne kadar mantikli seyler soyluyorsun ama iste..

Orasi kendimi bildim bileli oyle zaten. Annemden tut ogretmenlerime, ogretmenlerimden tut arkadaslarima vs vs kimseye hicbir zaman yetemedim ben. Bu yuzden bazi zamanlar kendimi oksijen israfi gordugum bile oluyor. Hem zaten sen de demissin, "icindeki mutsuzluga veda edemiyor insan."

Haklisin. Zaten baskalarindan sira bana hic gelmedi, kendimi onde tutmayi hic beceremedim. Simdi de ne yapsam olmuyor, degisemiyorum. "Batti balik yan gidiyor."
Uzgunum.
Vaktini caldigim icin affedersin, basini sisirdiysem kusura bakma lutfen.

Oyleyim ne yazik ki.
Benzer konusmalari ben kendi kendime ber gun yapiyorum ama cirkin, yetersiz, itici oldugum fikri oyle islemis ki bilincaltima.. Hicbir sey fayda etmiyor.

Siparis verir gibi:)
Ben de boyleyim iste. Gittigi yere kadar artik.
Ya zaten normalde ben durumumu kabullendim de bazen bosluguma denk geliyor ve isyan ediyorum iste, sonra tekrar toparliyorum, bi sure sonra tekrar bosluga dusuyorum sonra yine toparliyorum derken zaman gecip gidiyor. Oldugu kadar artik..

Hastalik gibi dusun. Elimde degil, zorluyorum olmuyor.

Var ama yok.

Guclu degilim. Sevdiklerimle derdimi de paylasirim, gocunmam ama icimi tereddutsuz dokebildigim kimse yok tabii ki. Kimseye akil hocaligi yapmiyorum, nacizane fikir veririm anca.

Guzel noktaya degindin. Son zamanlarda kendime oldugu gibi baskalarina olan inancimi da kaybettim. Bana yardimci olmak yerine beni daha cok ezeceklermis gibi hissediyorum. Kimseye guvenemiyorum, kendimi acmaktan cekiniyorum.
Hos zaten kimsenin de bana derdimi sordugu falan yok.

Buraya giremedim dun, kusura bakma.
Benim derdim cok basit aslinda. Kendimi bildim bileli hep yetersiz oldugum hissettirildi; bu da kendime olan guvenimi, saygimi, sevgimi kaybetmeme neden oldu. En basit konuda bile basarili olacagima inanmiyorum, kimsenin beni gercekten umursadigini sanmiyorum, kimsenin heni sevecegini dusunmuyorum cunku ben yetersizim, neden sevsinler?
Bunu asamiyorum. Kim ne derse desin fikrim degismiyor cunku bu yasa kadar cevremde bana herkes boyle hissettirdi. Yanlis yolda oldugumun farkindayim ama donemiyorum. Mutsuz ve umutsuzum, hayat dahil kimseden bi beklentim kalmadi.