Ben adam olmam?

Kafam çok karışık, bugün samimi olduğu biri vardı. Sevgili değiller ama yakın görmeye dayanamadım çıktım mekandan ağladım. O yüzden benden adam olmaz diyorum

Parallel şeyleri yaşıyoruz dostum, benim de başımda benzer bir olay var, aşmaya çalışıyorum ama şu aşırı düşünme var ya insanı yiyip bitiriyor.

Evet gerçekten öyle ama vazgeçmek en iyisi. Verdiğin çabayı haketmiyorlar, ben bırakıcam karar aldım.

Ne zaman aşk meşk işlerine girsem şanssızım hiç şansım yaver gitmiyor.

Vazgeçmeyi dene, yapamazsan da kabullen. Bazı insanlara iyilik yapılmaz, bazı insanlar düzeltilemez. Kimsenin bakıcılığını yapacak halimiz yok. İlla ki bizi de hak eden birileri çıkar karşımıza, umudunu yitirme.

Yok ya zaman zaman duygulara kapılıyorum, hayatımı şu * erkek olarak yaşamak şeklinde yaşıyordum son seferler, geçmiş tecrübelerimden sonra öyle oldu. Bi kızdan hoşlanınca böyle oluyor işte. Unuturum unutmasına ama olmaması üzer.

Kimse vazgeçilmez değildir.

Olmaması koyuyor zaten. İmkanların imkansızlığı dediğimiz olay. O yanında olsa herkesi-her şeyi karşına alır savaşırsın ama asıl sorun O'nda başlayınca elinden hiçbir şey gelmiyor.

Doğru kişi değiller demek ki zorlamamak lazım aslında

Sana acı ama doğru bir şey söyleyeyim, bize yazmadıklarına bakma. İstediklerine öyle güzel yazıyorlar ki, biz yanlarında sadece durmak için duruyoruz ki bu benim durumumda aynı sınıfta olmak ve yüz yüze gelmek.

Biliyorum zaten, o yüzden çabamı bırakıyorum. Onun duygularından emin değildim ama çabalıyordum, bugün emin oldum, yanılıyorsam bile artık onun adım atmasına kalır. Sen de bırak gitsin başkalarıyla konuş değmez yani.

Ben de emin oldum ve bu gerçekler bir anda yüzüme çarptı. Artık çabalamıyorum. Kendisine de dedim, affedebilirim belki ama nasıl güvenebilirim?