Sevdiğimiz kadar seviliyor muyuz? Sevmek bizi mutlu etti mi? Şöyle bir yazıya denk geldim: ''İnsan çok sevmekten, kıyamamazlıktan, kızamamaktan, üzememekten ve hep alttan almaktan kaybeder. Hayat, ilk olarak kendini yok sayanları harcar."
Ne kadar doğru bir cümle "hayat ilk kendini yok sayanları harcar." Birini sevdiğimiz zaman kendimizi unutuyoruz. Ne istediğimizi, nelerin bizi mutlu ettiğini.. O kadar çok yoğunlaşıyoruz ki karşımızdaki insana kendimizi unutuyoruz. Gereğinden fazla değer verdiğimiz için de sevdiğimiz kadar sevilmiyoruz...
insan birisini severken sevilmek aklına gelmiyor sevmeye o kadar odaklanıyor ki sevilmediğini fark edene kadar o süreç belki de sevmek duygusal anlamda onu iyi hissettiriyor olsa da artık sevilmek gerektiğinin de farkına vardığında işte o zaman sevilmediğini anladığında büyük bir hayal kırıklığı yaşıyor olsa gerek..
Bir dönem sevdiğim kadar sevildiğim oldu güzeldi ama olan bitenler neticesin de mazide bir anı olarak kaldı.. bir daha da olacağını sanmıyorum güzel günler tekrarlanmaz..
Sevdiğim kadar sevginin karşılığını beklemem. Bunun ölçüsü için oturup tartma şu kadar falan tartışması yapmam. Sevgi bu sevdiğinde karşılığı varsa fazlada seversin veya az da olur. Önemli olan bunun nereye gittiğidir.
Daha fazlasını da gördüm, boynuzda yedim. Bazı şeyler zamanla değişiyor ve buna müdahale edemiyoruz. Bazı ayrılıklar güzel olarak hatırlanıyor bazıları ise düşman olarak.
Detaya katılıyorum. Allah var sevdiğim kadar olmasa bile yine de sevildim hissettim. Ancak olmayınca olmuyor her şey sevgi ile bitmiyor. Sevginin her şeyi düzelteceğine inanırdım artık inanmıyorum.
Sevilmedim ama sevilcem gibi hissediyorum çünkü eskiden çok ama çok sevmek isterdim anca bu yaşımda sevebildim sırada sevilmek var çünkü aşk kadına yakışıyor bence
Boş yere demezler hep çok seven kaybeder diye ve de öyle oluyor zaten sevdiğin kadar sevilmiyorsun en iyisi hak ettigi değeri vereceksin yerini bilecek