İlk aldatıldığınızı öğrendiğinizde ne tepki verdiniz?

Başta kabullenemiyorsun ve yüzleşmeye, konuşmaya, belkide duyacaklarından korktuğundan için sormaya dahi çekiniyorsun fakat içinde ki o öfke buna izin vermiyor ve bir şekilde cesaretini toplayıp geçiyorsun karşısına. Tek tek soruyorsun ve sadece söylediği bahanelere tutunmak istiyorsun çünkü sevgi bir anda biten bir şey değil. Ard arda sıraladığı bahanelere inanıyorsun belki o an fakat gerçeklerden kaçamıyorsun ve ne kadar sevsende itiliyorsun bir şekilde çünkü ihanetin bahanesi yok ve hazmedilmiyor bu, ne olursa olsun…
Gerçekten pişmanda olsa, ayaklarına da kapansa o şüphe hali yakanı bırakmıyor, sürüklendiğin tek şey mutsuzluk ve koskoca bir hayal kırıklığı oluyor. Zaman geçtikçe bir şeyleri daha fazla kabullenip sadece nefret ediyorsun fakat daha sonra bu dahi olmuyor. Hiç bir şey hissetmiyorsun, tüm bu duygular yerini boşluğa bırakıyor, evet hissizleşiyorsun ve o sevgiye dair en ufak bir kırıntı dahi kalmıyor içinde. Gözün açılıyor, körü körüne güvenmenin bedelini ödüyorsun ama geçiyor bu da. Böyle bir insana değmeyecek kadar güzel sevmişsindir çünkü, üzüldüğün tek şey bu sevgini yanlış birine vermek oluyor.
Her şeye rağmen daha güçlü ilerliyorsun, eskisi gibi bakamıyorsun insanlara, herkesten her şeyi bekliyorsun. En güvendiğin bunu yaptıysa başkaları ne yapmaz ki zaten? İnsan en acı veren şeylerden biri de bu zaten, güvenin boşa çıkması, sırtını dayadığın insan aslında bir dayanak değilmiş, kendi sırtını kendine dayamayı öğreniyorsun…