Aşkı tarif eder misiniz?

O’nu hatırladıkta başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz... Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz... ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin... O’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain... sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O’ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa, ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa... dünyanın en güzel yeri O’nun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse... hayat O’nunla güzel ve onsuz müptezelse... elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, O’nun yüzü pembeyse, kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar... her şiirde anlatılan O’ysa... her filmin kahramanı O... her roman O’ndan söz ediyor, her çiçek O’nu açıyorsa... bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa, iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa... iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa... eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O’nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın O olduğunu adınız gibi biliyorsanız... mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona O diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi O’na yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken "keşke O anlatsa" diye iç geçiriyorsanız... kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü... özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu... hem kimseler duymasın, hem cümlealem bilsin istiyorsanız... O’nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse... ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse... gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de; bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep O’nun yüzü suyu hürmetine... uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa... dışarıda yer yerinden oynuyor ve "içeri"de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa, nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız... kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim... gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa... Her gidişte ayaklarınız "Geri dön" diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız, sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla... ... o halde yarın sizin gününüz!.. "Çok yaşa"yın ve de "siz de görün"üz.

Şair değilim ama Orhan Gencebay' ın Bestelediği bir Şarkı aklıma geldi.

Cemal Safi' ye ait Şiir. Bu kadar güzel anlatılmazdı.

Var mı beni içinizde tanıyan? Yaşanmadan çözülmeyen sır benimKalmasa da şöhretimi duymayanKimliğimi tarif etmek zor benim Kimsesizim, hısmım da yok hasmım daGörünmezim, cismim de yok resmim deDil üzmezim, tek hece var ismimdeBarınağım, gönül denen yer benim Var mı beni içinizde tanıyan? Yaşanmadan çözülmeyen sır benimKalmasa da şöhretimi duymayanKimliğimi tarif etmek zor benim (zor benim, zor benim) Bülbül benim lisanımla ötüştüBir gül için can evinden tutuştuYüreğine Toroslar'dan çiğ düştüYangınımı söndürmedi kar benim (kar benim, kar benim) Niceler sultandı, kraldı, şahtıBenimle değişti talihi, bahtıYerle bir eyledim taç ile tahtıAkıl almaz hünerlerim var benim (var benim, var benim) Kâmil iken cahil ettim âlimiVahşi iken yahşi ettim zalimiYavuz iken zebun ettim Selim'iHer oyunu bozan gizli zor benim (zor benim, zor benim) Aşk benim, aşk benim, aşk benim, aşk benimİlahimle Mevlana'yı döndürdümYunus'um'la öfkeleri dindirdimGünahımla çok ocaklar söndürdümMevla'danım, hayır benim, şer benimSebep bazı Leyla bazı Şirin'diHatrım için yüce dağlar delindiBilek gücüm Ferhat ile bilindiKuvvet benim, kudret benim, fer benim Yeryüzünde ben ürettim veremiLokman Hekim bulamadı çaremiAslı için kül eyledim Kerem'iİbrahim'in atıldığı kor benim (kor benim, kor benim) Sebep bazı Leyla bazı Şirin'diHatrım için yüce dağlar delindiBilek gücüm Ferhat ile bilindiKuvvet benim, kudret benim, fer benim (fer benim, fer benim) İlahimle Mevlana'yı döndürdümYunus'um'la öfkeleri dindirdimGünahımla çok ocaklar söndürdümMevla'danım, hayır benim, şer benim (şer benim, şer benim) Kimsesizim, hısmım da yok hasmım daGörünmezim, cismim de yok resmim deDil üzmezim, tek hece var ismimdeBarınağım, gönül denen yer benim (yer benim, yer benim) Aşk benim, Benim adım aşk... https://youtu. be/agXzXufl7-shttps://youtu. be/agXzXufl7-s

Hmm bence aşk ilk görüşte baslar aşk öyle birseydir ki anlatmak mümkün degildir bunu sadece göstereker anlatırız ya da yaşayarak mesela aşık oldugun birini görünce dilin tutulur nefes alamazsın donankalırsın gözlerini ondan ayıramazsın onu icine cekip sarılmak istersin kokusunu derin bir nefesle icine cekmek istersin saçlarıyla oynamak istersin hatta onun gözlerinde kabolmak istersin aşk o kadar güzel birseydir ki bir ortamda olursunuz ikiniz o ortamda bir sürü arkadasınız olur ama siz tek ona bakarsınız hatta komik tarafı başkasıyla konusunca kıskanıp cocuğa dik dik bakarsınız konusmasın diye sadece sizle ilgilensin diye hatta ilgilenmesi icin konuşmasına da gerek yok sadece gözleri senden hiç ayrılmaması bile yeter aşk güzeldir ama bir o kadar da zordur mesela bulurusrsunuz diyelim bulusmanın sonunda ayrılacağınızı cok iyi bilirsiniz ve bu sizi huysuz eder canınızı yakar ayrılınca hatta ilk dksında onu özlersiniz elini tutusun istersiniz nefesiniz kesilir sanki o yokken ölcek gibi olursunuz onsuz bir hicmiş gibi resmen bence aşk budur ya.