Masumca çok sevdiginiz biri oldu mu?

Net değilse, kırmızı çizgilerini koruyarak yakın olabilirsin. Zamanla tanırsın. Tanıdıkça itici yanları varsa, uzaklaşırsın.

Ego yapıyor ya da utanıyordur. Belki de uzaklaştığı zaman senin ona gidip gitmeyeceğine bakıyordur. Bence bunu içinde büyütmek yerine sonuca bağlamalısın. Hislerini açmalısın. Sana o an yanıt vermeli. Olumlu veya olumsuz, en azından içinde büyütmezsin. Olumlu olursa da endişelerini dile getirmelisin.

Eğer egolu ise, egosuna yenilmen seni araç yapabilir. O nedenle sabır yoluna girmelisin beklentin varsa. Ama egolu insanları çok tavsiye etmem. Sürekli onları şişirmekle uğraşmak zamanla bıkkınlık da verebilir. Atar gider değil de, hep ondaymışsın gibi davranma mesela. Hayatında herhangi bir yeri işgal eden ama diğerlerine göre 1 tık önde olduğunu belli eden fakat daha fazlasını vermeyen bir çizgide olmalısın.

Yani o senin tek ihtiyacınmış gibi düşünmeyerek ondan arınabilirsin. Kimseye ihtimal vermemekle de alakalı. Bir zaman sonra bu hislerinin üzerine çıkabildiğinde, sana daha uzun soluklu ve iyi gelecek birisi ile illa ki tanışırsın.

İlk aşk ise zorlayabilir ama insan bir çok kez sevebilir. Bu da seni olgunlaştırır, daha mantıklı hareket etmeni sağlar. Büyürsün yani. O algını kırman önemli.

Yaşanmamışlık olduğu için biraz takıntı hali almış da olabilir. Tam olarak sevgi mi değil mi diye kendi içinde de biraz sorgulasan fena olmaz. Ama tavsiyem, biliyorum söylemekle olmaz ama yavaş yavaş kendini bu girdaptan çıkarman yönünde.

Hatayı onu hayatının merkezine koyarak yapmışsın. Eğer ona olan ilgine karşın, bunu yenmeye yönelik ilk adımları atarsan, zamanla başarabilirsin. Her şeyden önce bunu istemen önemli. Senin hayatından gidiyor sonuçta.

Mesela ilk yaptığın şey, benimle bu konuşmayı yapmak oldu. Aklının bir köşesinde, bu durumu sonlandırma ile ilgili bir uyarı yerleşti.
İlk bilinçli adım olarak da, sen gerçekten ona olan ilginden kopup, daha huzurlu ve geleceğe açık bir yaşantı istiyor musun, bunu içtenlikle istiyor musun?

Senin ki bence biraz tanısak, yalnızlık ve mecburiyet gibi bir his. Kendini biraz sevmen gerek. Bu şekilde seni kullanıp atarlar. Her şeyden önce arkadaşlar edinmelisin. Onlarla iken zaten en büyük adımı atmış olursun.

Kendini sevmeyen insan, bir egoya rağmen bağ kurmayı düşleyebilir. Aksi halde, bu egoya yenik düşer. Aslında bana göre senin olayın, hayatında yarım yamalak da olsa var olan, senin duygusal açlığına ya da melankoline eşlik eden bu kişiden başka bir alternatifin olmadığını düşünmen. Bu aslında kendine yaptığın bir haksızlık. Temiz ve güzel seviyorum diyorsun. Bir çok insan, böyle kişilere aç durumda. Ancak ne yazık ki, bir çok kötü insanla karşılaşıyoruz, hayatımızdan veriyoruz. Kendinin ne kadar değerli olduğunun farkına varıp, insanlarla biraz sosyalleşip, kendini ifade edebilirsen, bu sana kısa sürede huzur verecektir. Sohbet de çok önemlidir. İlla ki bir yere bağlama gereği yoktur. Kendini bir kişiye adapte etmen, o kişi için nimet olsa da, yanlış kişi ise senin için üzüntü verici olur. Yani demem o ki, biraz kafanı kaldırıp, farklı bir hayat düşleyebilirsin. 1 yıla kalmadan, o kişinin adını bile hatırlamaman mümkün. Bunun bilincinde olman yeterli.

Rica ederim. Bu bir arkadaşla başlar, çevresi ile tanışırsın, sonra sen tanışırsın, diğer arkadaşlarınla tanıştırırsın falan, bir anda düzenli görüştüğün kişiler olmaya başlar. Sosyal fobini yenmelisin bence. Bu kadar zor bir şey değil. Buralarda olsaydın, biraz kafanı dağıtıp, arkadaş edindirirdik. Ama bunu kendi kendine de yapabilirsin. Hiçbir şey yapamasan bile, sosyal kulüpler var, dans grupları var, spor takımları var. Neye ilgin varsa, gidip yazılabilirsin. En kötü 3-4 arkadaş edinirsin. Kalıcı da olabilirler.

Bunu işte yanında rahat edebileceğin insanlarla aşabilirsin. Bir gün markete, kendini herkesten üstün hissederek git gel bence. Kendine biraz oyun oyna mesela.

O halde buradan yaşadığın yere yakın bir arkadaş edinip, yavaş yavaş alıştır kendini, dışarı çık mesela.

Bu konuda çok yıpratma kendini. Hemen hemen herkes belli bir dönem bu hisleri yaşıyor. Bu hislerle bir yere varamayacağını anladığında, koy ver gitsin diyor ya da bir istisna oluyor ve her şey değişiyor. Ruhen beslenememekten, sevgini yaşayamamaktan, insanlardan sevgi görmemiş olmaktan kaynaklı olarak kendini suçluyorsun. Kendini suçlamak yerine, kendini yönetmelisin. İnsanların olduğu ortamlarda vakit geçirmelisin, sosyalleşmelisin. Denk gelen insanlar iyi olmak zorunda değil, sadece sohbet et çekil yani.