Sevgili adayınızın kalbi "labirent" olsa girmeye cesaret eder miydiniz?

Şimdi şöyle bir hikaye varmış bir karınca bir karınca demişki ben demiş buradan gitmek istiyorum ama gitmek istediği yer baya uzakmış kız karınca demişki oraya gidene kadar ölürsün sonra gidecek olan karınca demişki varamazsam bile yolunda ölürüm…

Kalbe girmeye çalışmak diye bir şey yok bana göre. Adam zaten isterse kalbine alır seni.. istemezse ne yaparsan yap nafile.. yani kendimden ödün vermem ya da onun sevdiği gibi biri olmaya çalışmam sevdircem kendimi diye.

Şimdi açıklamak istiyorum her insanın kalbi labirenttir zaten kimsenin dışarıya olan tavrının altında ne var bilemezsiniz eğer sevgiliniz varsa şu an zaten bu soruya çoktan evet demişsinizdir

Giremem hiçbir yere ruhum dar sokaklarda çıkışlar hep kapanmış.

Kalbini labirent olanın gireni, çıkanı çok olur. Ben öyle bir kalbi istemem, yapamam.

Sevgilim olmaya adaysa eğer gerçekten değer vermeye layıktır... hiçbir labirent çözümsüz değildir...

Hiç düşünmeden girerdim, çünkü orada kaybolsam bile hep kalbinde kalmış olurum

Aman yok bu saatten sonra hiç çekemem...

Beni yoracağını bildiğim bir ilişkiye başlamam kimse kimsenin yara bandı ya da geçici limanı olmayı hak etmiyor. Naz tuz da şu yaştan sonra çekilmez