Sadece kendi sorunları olduğunu düşünen, en büyük dertleri kendilerinin yaşadığını düşünen insanlar var mı?

Yıllardır arkadaşlarım dertlerini anlatır, yıllardır dinlerim ama artık benimde sabrım taştığından mıdır bilinmez, gözüme çok batmaya başladı. Yani dünyadaki en büyük sorun onlarınkiymiş, ve onlardan başka kimse bu sorunu yaşayamaz kimse anlayamazmış gibi davranıyorlar.

Tabi ki herkesin sorunu kendine, büyük bu dert değilde, insanların sorunlarını konuştukça çözmeye çalışmak yerine, sahiplenip hayır ciddi bir sorun, çözülmesi nerdeyse imkansız kimse bilemez edasıyla sizin karşınızda duruşuna ne diceksiniz? en son yaşadığım bir olay, bir arkadaşım yurtdışında (ingiltere) yaşıyor ve ev arıyor, o kadar bunalmiş ki dert yanıyor bana, bende kendimce destek olmaya, stresini azaltmaya çalışıyorum. Tecrübelerimi anlatıyorum, yorucu birşey olduğunu ama eninde sonunda biteceğini, şunlara dikkat etmesini vs vs. bana öle bir çıkışı vardı ki sen nerden biliyorsun, ben yaşıyorum :) 4 sene yurtdışında yaşadı aynı sürecelerden geçtim diyorum, hayır ama londra çok pahalı bilmiyorsun :) Tamam bilmiyorum ama ben de new yorkdaydım yani az buçuk pahalılık açısından benzer şehirler, ama ama devam ediyor bu böyle, en son dediği şey senin ki geçti bitti ben hala sürünüyorum :)

Artık bu son noktaydı, o zaman kendini stresten öldür ne yapayim, destek olanda kabahat diyesim geldi ama sustum, susabildim Allahtan :) Bu tip bunalımlı arkadaşlar hep bana mi denk geliyor merak ettim.

Sizin de çevrenizde böyle dertlerini kendi merkezler gören, sanki dertleriyle özel bir anlam kazandığını düşünen insanlar var mı? Nasıl yaklaşıyorsunuz onlara ya da belki siz böyle bir tipseniz nasıl yaklaşılmasını istersiniz?