Evli erkeklerle beraber olma isteğim babamın yaşattıklarından mı kaynaklanıyor psikolojik sıkınız mı bu sizce?

Ben çocukluğumdan beri babamdan nefret ediyorum ergenliğimde öldürme düşünceleri bile beni sarmıştı. Babama duyduğum bir çok öfke vardı ama en sağlamı canımdan çok sevdiğim annemi kadınlarla aldatması onlara anneme hiç söylemediği sözleri söylemiş olmasıydı kendimi o zamanlar çok çaresiz ve kaybeden gibi hissederdim. Babam yıllar sonra geberdi ama ben hiç olmadığım bir kişiye dönüştüm çok düşünceli yardımsever naif ve hatta kimilerine göre ezik biriydim şimdi ise hayatta en çok keyif aldığım şeylerden birisi evli erkekleri ayartıp beraber olmak param olmasına rağmen kendime bir şeyler aldırmak ilgi istemek. Sonrasında bazen çok kötü hissediyorum ağlama krizlerine giriyorum sonra tekrar devam ediyorum kazanan taraftaymış gibi hissediyorum. Mutluluğum kısa sürüyor bazende çok sahte geliyor. Hiçbir erkek ile düzgün duygu dolu bir ilişki yaşayamıyorum onlara hep aynı yaklaşıyorum kendimi biraz yonttuğumda beraber mutlu olduğumuzda ise zaten beni aldatacak bari ben ondan önce aldatayımda daha az üzüleyim diyorum pek zevk aldığım Bile söylenemez. Ailemdeki tüm erkekler abim babam amcalarım dayılarım desenler hepsi eşlerini aldattılar bir erkek benim için ne kadar çok şey yaparsa yapsın bende bir şeyler olmuyor ben bir açıdan rahatsız mıyım sizce?