Benim bahtım yok doğru mu anladım sizce de?

Tahtım zaten yok o kesin de.. 25 yaşındayım ilkokulu beraber okuduğum insanlara ilk kez baktım instalarına falan. İstisnasız hepsi ya avukat olmuş ya mühendis ya doktor ya diş doktoru. Evet çalışkan tiplerdi zaten bilinçli aileleri vardı ama ne bileyim insan her anlamda şanslı olur mu cidden? Bazıları evlenmiş bazıları nişanlı falan.
Ben bu yaşıma geldim aile hayatım olmadığı için hiçbir zaman şanslı bir hayatım olmadı ne okul ne meslek ne aşk. 6 yıl birini sevdim o da beni istemedi bu eksikliklerimden dolayı. Yüzüme yüzüme söyledi paran yok ailen yok kariyerin yok sen benim yanımda sekreter bile olamazsın kalifiyen yok git kaybedenler kulübü başkanı ol vs diye bir sürü şey. Neden ben böyle sürünüyorum acaba? Çok şükür sağlığıma o ayrı tabi ama insanın hayatında yüzü en azından bir şeye gülmez mi? Ya da biri bile olmazsa hiçbiri olmuyor görüldüğü gibi
Şimdi bunları değerlendirince kendimi bir hiç gibi hissediyorum çok aciz hissediyorum