Ben Dünyaya geldiğim günden beri hiç yüzüm gelmedi, hiç mutlu olduğumu hatırlamıyorum. Ailem çiğeri 5 para etmez insanlardı. Laf sokmalar, aşağılamalar, sürekli ama sürekli hakaretler, çocukken oyun oynadığımı bile bilmiyorum, lise zamanlarımda bile bir yere göndermezlerdi sırf para gidecek diye (ailem zengin olduğu halde) cehennem hayatı yaşadım.. çok ağladım, çok bunaldım çok üzüldüm o zamanlarda..
onları anne ve baba görmedim hiç.
Üniversitede
Okulda kendimi çok geliştirmem nedeni ile hızlıca çok iyi bir kariyer yaptım okul zamanlarında. 5 kuruşu olmayan ben, iş hayatına girmem ile evini arabanasını almış ve çok rahat bir yaşam süren insanım..
hiç sevgi görmediğimden bende birini sevip sevmek istedim ama hiç olmadı. Elimden ne geldiyse yaptım (giyim, fizik, bakım vs.) ama olmadı hiç bir zaman. Yaşım 1 yıl sonra 30 olacak. Hep üzüldüm hiç sevilmediğim için. Hep rededildim. tipsizim (son derece bakımlıyım ve kaslıyım) ama yapmacık kolpacı karaktersiz (kızlar bilmiyor tabii) olup bunlar bile seviliyorlar/sevgilileri var/evliler. Benim neyim eksikti... Çiftleri görünce artık (allah daha mutlu etsin) iyice üzülüyorum. Onca zorluğa dik duran ben bunu artık kaldıramıyorum. Dışarıdan güçlü ve biraz soğuk olsamda, Son aylarda bazı geceler gözüm doluyor. Gururuma yediremiyorun, çok ezik olarak görüyorum kendimi, bir kadına bile kendini sevdirememiş ezik ve zavallı bir adam. Hayattan hiç bir beklentim yok arkadaşlar. Bazen diyorum allahım ben sana ne yaptımda bana bunları yaşatıyorsun? Keşke ölsem diyorum. Bazen çok durağan oluyorum. İnsanlar derdin mi var diye soruyor. İnsanlarla konuşmak istemez hale geldim. Şu an ölsem hastalık falan geçirsem umrumda olmaz çünkü artık dayanamıyorum, mutlu rolü yapamıyorum . nefret ediyorum kendimden. Sevilmeye layık olmadığımı kabul ediyorum. Öleyim mi ne yapayım ben...
daha ne kadar yaşanır hayat?
onları anne ve baba görmedim hiç.
Üniversitede
Okulda kendimi çok geliştirmem nedeni ile hızlıca çok iyi bir kariyer yaptım okul zamanlarında. 5 kuruşu olmayan ben, iş hayatına girmem ile evini arabanasını almış ve çok rahat bir yaşam süren insanım..
hiç sevgi görmediğimden bende birini sevip sevmek istedim ama hiç olmadı. Elimden ne geldiyse yaptım (giyim, fizik, bakım vs.) ama olmadı hiç bir zaman. Yaşım 1 yıl sonra 30 olacak. Hep üzüldüm hiç sevilmediğim için. Hep rededildim. tipsizim (son derece bakımlıyım ve kaslıyım) ama yapmacık kolpacı karaktersiz (kızlar bilmiyor tabii) olup bunlar bile seviliyorlar/sevgilileri var/evliler. Benim neyim eksikti... Çiftleri görünce artık (allah daha mutlu etsin) iyice üzülüyorum. Onca zorluğa dik duran ben bunu artık kaldıramıyorum. Dışarıdan güçlü ve biraz soğuk olsamda, Son aylarda bazı geceler gözüm doluyor. Gururuma yediremiyorun, çok ezik olarak görüyorum kendimi, bir kadına bile kendini sevdirememiş ezik ve zavallı bir adam. Hayattan hiç bir beklentim yok arkadaşlar. Bazen diyorum allahım ben sana ne yaptımda bana bunları yaşatıyorsun? Keşke ölsem diyorum. Bazen çok durağan oluyorum. İnsanlar derdin mi var diye soruyor. İnsanlarla konuşmak istemez hale geldim. Şu an ölsem hastalık falan geçirsem umrumda olmaz çünkü artık dayanamıyorum, mutlu rolü yapamıyorum . nefret ediyorum kendimden. Sevilmeye layık olmadığımı kabul ediyorum. Öleyim mi ne yapayım ben...
daha ne kadar yaşanır hayat?
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer