Bir insanın niye sevgilisi olmaz sizce?

Birine bir adım atayım dedim. Aşırı alkol ve sigara kullanıyordu. Bu kriteri eledim. Sonra öğrendim ki bana yazarken başka kızla da görüşüyormuş ve hatta onla aynı evde yaşamaya başlamışlar. Bana böyle şeyler ağır geliyor kaldıramıyorum

Alkol alan biri rahatlıkla kendini kaybedebilir. Bu kriteri gevşettiğimde ağzımın payını aldım. Bu basit olay bile 2 yılımı yedi depresyondan çıkamadım. Kariyerim mahvoldu. Kendimi ancak toparladım. Hayatıma alacağım insanda yukarıdaki özellikler olmazsa çok mutsuz olurum onu anladım

Ben de öyle yapıyorum ama bu seferde yalnız kalıyorum kimse olmuyor

Çevremdeki insanlara anlatamıyorum bunu. Ben de sorun varmış gibi konuşuyorlar. 30 yaşındayım ben yaşım küçük değil ve ne zamana kadar böyle yalnız olacağım diye üzülüyorum

Evet hiç bir erkekle yalnız bir evde kalmadım. Böyle konularda hassasiyetim var. Herşeyi eşimle yaşamak istiyorum. Bunu duyan erkekler hemen uzaklaşıyor çünkü onların istedikleri başka. Bunları anlattım diye evde oturan biri sanmayın. Tam tersi yurt dışında okudum iyi bir kariyerim var. Sadece temiz bir insanla samimi saf bir sevgi istiyorum

Mesajlaşıyorum dediğim gibi asosyal biri değilim. Sinemaya yemeğe giderim davet edilirsem ama karşımdaki insan içki sigara ve çapkınlık kriterimi sağlamıyorsa o zaman kendimi kapatırım iletişime

Bu devirde kötü alışkanlığı olmayan insan çok az. Aslında bir kaç aydır ara ara biriyle mesajlaşıyorum. Başka şehirde yaşıyor. Temel kriterleri sağlıyor ama sohbet ilerlemiyor. Belki arkadaşça bakıyordur ama uzun zaman sonra ilk kez yaşam tarzı bana uyan birini gördüm.

Hayatında biri varsa diye çekiniyorum. Gerçi olsa biraz mesafeli olurdu herhalde. Gerçi karaktersizde çok insan emin olamıyor. Bir de ondan da bir karşılık gelmeli ki ben de adım atayım.