Sevgili ihtiyaç mıdır?

Sevgi, sevilebilir olmak, sevebiliyor olmak, sevmek ve sevilmek ihtiyactir. Bunu paylaşıp coğaltıp geliştirebilecegin, dünyanı hayatını hayallerini, hedeflerini geliştiren, destekleyen insanların yanında olmasi çok harika bir mutluluk aslında. Ama bir de bu madalyonun öbür ucu var.

Bir daha sevgili diye bir şey hayatıma girerse Allah benim belamı versin. Gidiyim kendimi camdan falan atayım. Bi daha olur da güvenirsem falan yazıklar olsun bana.

Bak gördün mü, umursanazsan bal gibi ne güzel de sevebilirmişsin. Hiç inanmayacaksın dedigine, he he diyip devam ettikçe, görüp göreceğin sadakati de, yalanlarla dolu uyduruk stratejilerini de, salladığı bahaneleri de; sen hiç bir şey yapmasan da kimin ne olduğunu çıkarıyor zaman zaten ortaya. Sonra kırılmaca gücenmece yok. Yeterki kendini duruşunu bil, duruşun görüşün sağlam olsun.

Ne gereği var peki en sonunda böyle hissedecegin bir sevgilinin varliğina. Kimin ihtiyacı var buna? Geleceğin noktada böyle hissetmekten daha değerli olacağın kesin. Sevgili pesinde koşan da ya hiç görmemiş, ya da iki yüzlü bir yalancının rolünü hırsız gibi çalarak üzerine üstlenmiştir. Brussss, dehh dehh hadi cık cık cık, anca giderdiniz diyorum onlara..

Sen sen ol kendine guvenmedigin işlere hiç kalkışma asla. Kimsenin ipiyle kuyuya inilmez. Herkesin ipi ancak kendi amacına hizmet eder.

Şimdi güvensizlik aşılıyorum gibi oluyor ama öyle değil. Kendine güvenerek ilerleyeceğin bir yolu pek öyle başkasında aramazsın. Eşlik etmeyi bilen gelir, yürür ortaya kendinden de bir şeyler çıkarır paylaşır yolun güzergahından geçtiği sürece iyi anılarla zihninde çoğalır, işte hepsi o kadar. Adına ne korsan kor. Sıfatlar yaşatmaz hiç bir şeyi..