Şoyle derdim: Dokunsam dokunamiyorum, koklasam koklayamiyorum, duysam duyamiyorum. Ama mesele sen olunca öyle dokunuilabilir, koklanabilir ve duyulabilir oluyor ki... Sanki kalbim ateşte eriyen bir buz parçasi, sense sıcakliğinla sadece beni kavuran bir ateş. Mesele senken eriyor benim kalbim ve işte o vakit anliyorum aslinda sevginin bir o kadar da dokunulabilir, görülebilir, duyulabilir ve koklanabilir olduğunu... Daha da kanit isteme benden ey sevgilim kalbim ve sevgim sana olan aşkimla eriyip tukenmeye yaklasirken aciklayamam daha fazla... Seni öyle çok seviyorum ki her anımi, dakikami, salisemi senle yaşiyorum. Bana fiziken yakin olmasan bile ben hem gecemi hem de gündüzümü seninle geçiriyorum.
Sevgi ispatlanmaz, hissettirilir. Seni seviyorum’a karşılık kanıtla, ispat et diyen biriyle de ilişkimi sürdürmem. Ki birine seni seviyorum dediysem; Önemsiyorum, bazı şeylerden feragat ediyorumdur. Bunlardan güzel kanıt olamaz.👀
ne kanıtı ya böyle bişey isterse sevgime inanmadığını gösterir bu durum ve sevgiye bile inanmayan bi insanı o dakikadan sonra sevmekten vazgeçerim zaten, böyle saçmalık olmaz.
İnsan sadece kendi sevgisinden emindir Başkalarının sevgisine inanmak biraz saçma gibi. Bakışlarından, dokunmasına, sana karşı davranışlarından belli olabilir ama severken bunu görmekte zordur. Mesela zor zamanında yanındadır, sen seviyor sanarsın ama o insanlık yapıyordur veya acıyordur Dışarıda bir ortamda sana sıkı sıkıya sarılır, sevgisini gösteriyor dersin ama o dışarıya ve sana karşı oyun oynayabilir.
Sevgiyi özelliklede "SEVGİMİ" Kanıtlıycam diye uğraşmam o zaten onlar davranışlarımdan ona karşı yaklaşımımdan anlamıyorsada ya da anlamak istemiyorsada yoluna bakabilir...