Can Yücel der ki: Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş... Siz ne dersiniz?

Ben, ağlayanı güldüremem ama, onunla oturur önce ağlar, sonra derdini dinlerim.

O an insan gülmek istemez , destek ister. Yapilan şebeklikler itici gelir.

Ağlayanla ağlamak bana daha değerli gibi geliyor.
Bir defasında başıma gelmişti bu ve ben o durumdayken arkadaşım yüzümü gülümsetmeye çalışıyordu ama bu beni daha da çok üzüyordu çünkü istediğim beni mutlu etmesi veya kafamı dağıtması değildi, biraz olsun anlaşılmak ve aynı duyguları o an için beraber yaşayıp, paylaşmaktı.

Yanlış anlamış ve yanlış yorumlamış olabilirim çünkü Can Yücel çok usta bir şair. O öyle dediyse vardır bir bildiği der ve saygı duyarım.

Ağlayanı güldürmek daha değerlidir.. Çünkü o an en çok ihtiyacı olan şey moral. Önce destek olurum sonra da güldürmek için elimden geleni yaparım..