Ayrıldıktan sonra çöken insan?

Mantıklı ama ağır gelmiş çocuğa. Sevginin herşeyi çözeceğini düşünmüş. Aynı zamanda sevgi onu doldurmuş diyeyim. Tamam olduğunu düşünmüş. Seni kaybetmek de istememiş, işi ciddiyete dökmüş. Oysaki yanındasın. Gereken şeyleri konuşup adım adım ilerlemek zordur. Yapboz toplamak gibi. Buna her insan sabredemez. İşin olacak, nazik olacaksın, nefsine hakim olacaksın, hayat tecrüben olacak falan zaman isteyen şeyler hep. Şimdi sen her şey oturmadan, mutsuz olacağın yola girmek istememişsin ve bence haklısın ama dostumuzun erkeklik gururu zedelenmiş ve yetersiz hissetmiş. Durum bu.

Salak salak konuşmasın. Aynen böyle söyle. İyi biri olduğun için değil, hatalı davranışlarda direttiğin için bitti de. Beni yordun de. Şimdi daha büyük hatalar yaparak doğruya mı ulaşmak istiyorsun, bu nasıl bir ergenlik de. Aklını başına toplasın.

İnsanın istediği olmadı zaman, özgüveni de yetersizse suçu karşısına yükleyebilir. İnkar edebilir. Sana yemek ısmarladıysa, seni bir yerden alıp bir yere götürdüyse, seni düşünerek çokça vakit harcadıysa falan birdenbire bunlar senin rızandan daha kıymetli olur. Ben yaptım hadi sıra sende. Aşk oyun değildir, bir türlü anlatamadık bu millete. Aşk bir ticaret değildir. Savaş değildir. Sonunda kazanacağın şey insanlığından keyif almak. Tamam belki tam anlatamadım ama öyledir. Gururu temizlemek gerek. Çocukça yaşamak gerek :) Bırak gitsin kafasını toplasın elleme. O senin duygularını anlayamıyor. Kızma. Hayatına yön vermekte tamamen onun neye inandığıyla alakalı senin ne yaptığına değil :)

Öyle :) Her insan hata yapıyor ama orta yolu bulmak önemli. Değişmeyecek şeyleri kabullenebilmek önemli. Sürekli kusur aramak yerine güzel şeylere yönelmek lazım. Ortak bir hayal için çabalamak insanları dost yapar. Şu aralar ilişkilerde bi amaç yok. Somut bir şeyler için çaba yok. Gırgır yapalım, sevişelim, eğlenelim sonra birbirimizden sıkılalım modunda insanlar. Başarı hissi yaşamak için ilişki kuruyorlar. Bu kızlarda da erkeklerde de böyle. Bunun bir anlamı yok. Hayattan bıkmış insanların çoğu bu heyecanları yaşama arzusundan bıkıyor. Ve aslında yaşasalarda eski tadı alamıyorlar çünkü monotonlaşıyor. Kurtarır bir yanı yok. Sonra düşünüyorsun insanın hayatı hep acı verici ve kaçış yolu da eğlence, yuvarlanıp gidiyoruz. Kaçmamak lazım, her şeyin güzel olacağına inanmak lazım. O da inançla oluyor.