Kızlar, Evlilikte / İlişkide olması gereken en önemli husus nedir? Birde en az erkeğin maaşı sizce ne kadar olmalı?

Selam. Yorumunu keyifle okudum. Öncelikle fikrini paylaşıp, beyan ettiğin için teşekkür ederim. Evli veya Bekar olsun, bir kadının ekonomik bağımsızlığını ele alması güzel bir şey. Hatta her iki cins için de başkasına gebe kalmamak en güzeli. Buna aile bireylerin bile dahil. Baban ile yaşadığın problemler sanırım finansal anlamda ve emin ol bunda da bir hayır vardır. En azından bu problemler, sende kimseye muhtaç kalmama arzusunu tetiklemiş. Evet, her şeyden önce güven geliyor. Lakin, para da çok önemli bir faktör. Paran olmadan da okuyabilirsin, ama paran varsa daha iyi bir eğitim görürsün. Paran olmadan da yaşayabilirsin, paran varsa daha kaliteli yaşarsın. Direk karşı taraftan sevgi beklemek konusuna gelirsek, birinden direk sevgi beklemek, direk cinsellik beklemek kadar saçma. Belki biraz absürt bir örnek gibi olabilir ama öyle. Sonuçta her şey kademe kademe oluyor ve ilk gelen etken " Güven ". Güven olduktan sonra diğer her şey oluyor. Güvensizlik varsa da, diğer güzel olan her şey kendi kendine uçup gidiyor. Bence her insanın dünyaya geldiğinde bir ruh ikizi vardır ve hayatımıza dahil ettiğimiz bir kişinin de o kişi olup olmadığına tam kanaat getirip, öyle seçim yapmalıyız. Bunun için de tek gereken zaman ve birbirini tam tanımaktan geçer. Benim sübjektif yorumuma gelirsek, asla hayatımda olan kişiye paranın lafını yapmazdım. Sonuçta evlilik de ben değil, biz prensibi vardır ve benim olan her şey onundur. Sadece isterdim ki bugün en iyi restaurantta, en güzel yemekleri yiyiyorsak, yarın işlerim kötü gittiğinde veya kara günde aynı kişi benimle bir kuru ekmek yese bile şikayetçi olmasın. Eşimin çalışmasını ister miydim? Hayır, istemezdim, ama çalışmasına da karşı çıkmazdım. Ya da benimle beraber çalışmasını önerir, her ay sigortasını karşılar, maaşını verirdim. Bunun haricinde sevdiği bir işi yapmak istiyorsa neden olmasın?

Özel değilse paylaşabilirsin. Sevgiler paylaştıkça büyür, dertler paylaştıkça azalır.

Genelde Türkiye'de ki sosyal aile yapısını ele aldığımız da çocuk için çırpınan ve üstünde duran, vefakarlık göstermede en büyük rol annedeymiş gibi gözükse de, kendi çocuğuma bizzat eşim şiddet dahi uygulasa ( sözlü, psikolojik, ruhsal şiddet dahil ), ona ikinci bir hak tanımadan çocuğu elinden alır deli gibi sevsem dahi gerekirse aşkımı da kalbime gömer ve o çocuğa hem anne hem de baba olurdum. Evet, illa ki eşimin de istemeden de olsa gergin, sinirli ve fevri davranışlarda bulunacağı zamanlar olur ve bunu anlayışla karşılayacak olgunlukta bir erkeğim.. Fakat bazı ebeveynler çocuğa bağırmayı, kızmayı bir yaşam standardı haline getirmiş. Ben mesleğim gereği çok seyahat eden biriyim. Bir keresinde Konya ilimize satışa gittim. Bir baba ve yanında 17-18 yaşlarında bir kızı var. Yolda giderken sürekli kıza sana bir daha ayakkabı almam, 250 liraya ayakkabı mı olur, sen hak etmiyorsun, size yüz verende kabahat falan diyordu. Ama bu esnada her ay ortalama en ucuzundan tüketse dahi en az 500 lira harcamış olduğu sigarasını da içiyordu. Zehire para veren bu Baba ( ! ) kızını nasıl toplum içinde bu kadar aşşağılayabilir ki? Hangi hakla?

Kızın yüzündeki ifadeyi ve utanmayı görünce, belki saçma gelecek ama kızı kolundan tutup, hangi ayakkabıyı istiyorsa alıp, hatta babasının yanına da yollamamak, sahip çıkmak arzuu gelmişti içimden. Eğer o an o adama bir şey yapmadıysam ailesinin yanında ki otoritesini sarsmamak istememe dua etmeli. Bu ve kendi aile geçmişimde yaşadığım örnekler her ne kadar evlilik düşünmesem dahi günün birinde yuva kurarsam karıma iyi bir eş, çocuklarıma iyi bir baba olmak için bana ilham kaynağı olacak.

Baba ve kız arasına girmek istemem ama şu piyasada ki " Kötü de olsa babandır " ya da " Baba döver de söver de " bilmem ne gibi soyutlaşmış lafları da söyleyen tiplerden değilim. Şahsen yanlış yapan babam da olsa eyvallah der çeker giderim. Ama kız olunca imkan ve şartlar kısıtlı oluyor tabi. Hele ki şu Orta Doğu zihniyeti olan ülkemizde...

Pandemiden sonra belki :)