Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Değişik biri oldum çıktım. Üniversiteden mezun olduktan sonra herkesle uzun uzun konuşmayı kestim. Arada sırada hal hatır soran dostlarim-kadın- var ama onlarla bile kısa konuşup bırakıyorum.
Ama birkaç gündür, eskide oldugu gibi dostlugunu hissedecegim hicbir adam hayatimda yok diye dusunuyorum. Evet belki sevgisizlik çekiyorum. Fakat mesaj atan erkeklerle -üniversite arkadaşlarim- de mesajlaşasım gelmiyor. Onlarla da konuşmayı hemen kesiyorum.
Neden böyle bi haldeyim? :(
Yaşım birkaç ay sonra 27 olacak.
Ama birkaç gündür, eskide oldugu gibi dostlugunu hissedecegim hicbir adam hayatimda yok diye dusunuyorum. Evet belki sevgisizlik çekiyorum. Fakat mesaj atan erkeklerle -üniversite arkadaşlarim- de mesajlaşasım gelmiyor. Onlarla da konuşmayı hemen kesiyorum.
Neden böyle bi haldeyim? :(
Yaşım birkaç ay sonra 27 olacak.
Kızlar & Erkekler Ne Diyor?
Cevap
7Cevap
Uzun süredir kimseyle konuşamıyorum herkes samimi değil uzak çok uzak kıymet bil derim
Neden konuşamiyorsun? Sen de ben gibi kaçıyor musun?
Türkçeyi unuttum, insanlar beni anlamıyor iyi hoş akıllı ve samimi olmam kimsenin işine gelmiyor hatta galiba onlar benden kaçıyor olabilir yoksa ben bunaldım bu durumdan.
Ne yaşadınız da kaçtıklarını düşündünüz?
Çok şey yaşadım, ama bunlar birer düşünce engeli değil daha doğrusu sorun değil ben sadece neden yalnızım veya konuşabileceğim insanları insanı bulamıyorum onu anlamadım o kadar.
Ben de anlayamıyorum. Bu şekilde gidecek gibi duruyor.
Benimde aynı, biri dönüpte yüzümüze bakacak değil gibi şaşırtıcı o kadar insan var ama biz bir kişiye kaldık ya her şeyin hayırlısı
:) amin
Hayır yok. Ara sıra konuşabileceğim bir insan bile yok
Bende kimseyle konuşmuyorum hergün biriyle konuşmak için sevgilim falan olması lazım
bir mesleğin olursa bu boşluğun dolar şu an boşlukta olduğunu düşünüyorum
Mühendisim. Çalıştığım dönem de aynıydım hatta daha beterdim. Şu an yine istemesem de cevap veriyorum. Çalıştığım dönem telefona bakmıyordum bile.
artık olgunlaşıyoruz ama ben de 24 üm 25 olucam artık 30 a dayandık eskisi gibi değiliz bunu da baz almalısın
hayatında heyecan yok ) bu hayatın heyecanı yok )
Peki nasil bulacagim heyecan?
önce kendine yönel nasıl mutlu olabilirim diye sonra olumsuz insanlar varsa onları hayatından çıkar sonrası kolay zaten kendinle mutlu olduğunda durumun düzelecektir
Sorun da orda bence. Yalnızlığa çekildikçe psikolojimin bittigini düşünüyorum. Yalnız kalmayı istemek de ağir bir hastalık.
Çok sevdigim kişiler, bana mesaj atiyorlar ama içimden cevap vermek gelmiyor, zorla karşilik veriyorum. Çevremde sahte insanlar yok çok sükür. Hepsi de kendince vefakar
bu olay tam olarak ne zaman başladı bişey mi oldu öncesinde? olumsuz yaşadığın bişey veya etkilendiğin olumsuz bir durum?
mezun oldum :)
bütün olay mezun olman ve sonrasında iş veya aşkı mı bulamamak?
inanın kendimi anlayamıyorum. Garip bir ruh haleti içerisindeyim.
peki bu durumunu anlatıp izah edebilir misin vaktin varsa dinleyebilirim ona göre yardımcı olmak isterim
Sanırım sizin dediğiniz gibi heyecanım yok. Hayatım o kadar sıradan ki... Yani diyeceksiniz ki zaten Covid-19'dan dolayı hepimizin hayatı aynı, sıradan ve boş. Ama bu yaşa kadar hiçbir şey yapmamış olmanın verdiği bi bunalım yaşıyor da olabilirim. Mühendisim, işsizim, hala sınavlarla uğraşıyorum. Hayatımda hiç heyecan yoktu, hala yok :) İnsanlar yeni kişiler tanıyor, yeni duygular tadıyor. Benim en büyük heyecanım, "Bugün ne öğreneceğim?" :) Bir kursa yazıldım. Mezun olduktan sonra ilk kez bir derse katılacaktım ve bunun heyecanını yaşadım. Öyle bir heyecan ki dudaklarım uçukladı. :)
yeni işler yeni insanlar tanımak anladığım kadarıyla sizi mutlu ediyor eskiden sohbet ettiğiniz bağlı kaldığınız insanların aynı sohbetleri edip geriden geriye anlatması bu durumuda körüklüyor bu durumda yapmak istediklerinizi neden ertelendiği de ortada belli ama yinede bunu çaresizlik olarak algılamamak tam tersi avantaja çevirmelisiniz. mesela öğrenmeye ve kendinizi geliştirmeyi seviyorsunuz belli yeni işlerle meşgul olup yeni insanlar tanıyınca aynı heyecanı yakalamanız mümkün mü? ( noktalama işaretlerini pek kullanmıyorum farkındayım ama cümlelerim açık ve nettir ondan )
Güzel tahlilleriniz var. Farkındalığımı artırıyorsunuz. "Eskiden sohbet ettiğiniz bağlı kaldığınız insanların aynı sohbetleri edip geriden geriye anlatması bu durumu da körüklüyor" gerçekten sanırım öyle. Bana bir şey katmadıklarını düşünerek kısa kesiyorum ama uzun uzadıya konuşacağım bir aşk da istiyorum galiba.
"... yeni insanlar tanıyınca aynı heyecanı yakalamanız mümkün mü?" Sadece değişim istiyor olabilirim.
bu yüzden aslında kendinizi bir kafeste gibi hissediyorsunuz ve çıkmaya çalıştıkça o kafesteki insanlar sizi bırakmıyor. bu yu onları hayatınızdan aslında atmak istiyorsunuz ama vefakar olduğunuz için bunu yapamıyorsunuz. peki şöyle bir yol deneseniz nasıl olur acaba : tamam o insanlarla sohbetinizi azalttınız ama kendinize yeterince vakit ayırabiliyor musunuz? başka insanlar tanıdıkça onların mı sizi dinlemesini yoksa sizin onları dinlemeniz mi gerekiyor? veya bu insanlar halen sizi o kafese çeken insanlar gibiler mi? aynı sorular ve aynı olaylar mı dönüyor sohbetlerinizde? aynı sohbetler dönünce belli ki konuşmayı kısa kesip tekrar acaba ben yanlız mıyım düşüncelerine dalıp hayattan bunalıyor muyum diyorsunuz? (sorular fazla oldu biliyorum ama bir yandan da aslında bu soruları kendinize yöneltip karamsar kalıyorsunuz farkındayım ama başkasının sorması sizin bunları daha net görüp bu durumu aşmanızı kolaylaştıracaktır diye düşünüyorum şu anda )
Bir tane arkadaşıönvar
Evet hemde hergün. Nerdeyse günde 15 saat
evet var
Evet var konuştuğum.
Hayır