Gelmeyeceğini bile bile beklemek aşk mıdır?

Çoğu insan ölümü bile hemen kabullenemez. Ölen kişi bile bir yerlerden çıkıp gelecek gibi gelebilir bize. Ölenin bile dönmeyeceğine ikna olmamız zaman alabilir aslında.

Gidenin de dönmeyeceğinden emin olmak, kabullenmek, iyileşmek zaman alabilir. Gittiğini ve dönmeyeceğini bilirsiniz ama geri geleceğine inanmak isteyebilir, belki de farkında bile olmadan, bilinçsizce, içten içe bekleyebilirsiniz onu.
Her duygu, her sevgi, her aşk, herkes biraz da alışkanlıktır. İnsanlara alışırız, insanların hissettirdiklerine alışırız ve gittiklerinde yoksunluk çekeriz. Bu yoksunluğa alışmak da mutlaka zaman alır.
İnsanlara alıştığımız gibi yokluklarına da alışırız. Yani gideni, dönecekmiş gibi bekleyenler için, bu ‘bekleyiş’ de aslında bir sürecin, mevcut yeni duruma, yokluğuna alışmanın ve iyileşmenin bir parçasıdır.
Dönmeyeceğini bile bile bekleyen insan, iyileşme sürecinin “kabullenme” evresini henüz tamamlayamamıştır. Kimisi ayrılığın hemen ardından kabullenir, kimisi için ise daha çok zaman alabilir.
“Onu unutmak” olarak da adlandırılan iyileşmenin, birden çok evresi vardır. Kimi insan için kabullenme evresi çok zaman alırken, kimi insan için alışma evresi daha uzun sürebilir ancak tamamen ayrılığın üstesinden gelmek, mutlaka zaman alacaktır.
Çiftlerden birinin iyileşme süreci daha çok zaman alabilir, bu onun sevgisinin daha fazla, daha gerçek olduğu anlamına gelmez. İyileşme süresi ve evreleri herkes için farklılık gösterebilir ancak zaman alacaktır mutlaka.
Ben şahsen, gerçekten seven biri için, gidenin yokluğuna kolayca alışmanın, hiç yoksunluk çekmeden, hiç özlemeden, üzülmeden, hızlıca, iki günde bu yeni duruma uyum sağlamanın mümkün olduğunu düşünmüyorum. Üç-beş günde, bir ayrılığın üstesinden gelen birinin sevgisinin gerçekliğine ve yoğunluğuna da inanmıyorum. Yalnızca sevgisi, ilişkiden önce biten biri iki günde toparlanabilir.
Bu konuyla örtüşecek bir yazım var hatta, bırakayım buraya:


“Onca yıl savunduğum ve inandığım şeylerden sonra, böylesi bir biçimde aşk acısı çekiyor olmak bana utanç verici gelse de, ben en azından benim sevgimin gerçek oluşunun gururunu da yaşıyorum.
Bir ayrılık sonrası iki günde toparlanmanın güç olduğunu sanırdım. Şimdi onursuz bir aşkın, uçucu bir sevginin izleri gibi geliyor.”


Özetle, bazıları için gideni beklemek, iyileşme sürecinin bir parçası olabilir. En nihayetinde herkes gibi kabullenir, alışır ve iyileşiriz.

asıl aşk budur. çıkarsızca hissedilen bir duygudan daha değerli daha gerçek ne olabilir ki? o seni sevmiyor! ama sen onun seni asla sevmeyeceğini bile bile kendince bir şeylere tutunarak onu sevmeye devam ediyorsun. bundan daha gerçek bir şey olabilir mi? belki kendine yazık ediyorsun ama böyle düşünenler sadece etrafındaki seni seven insanlar. sen böyle düşünemiyorsun bile. onu sevmek sana verilmiş en güzel hediyeymiş gibi geliyor. tüm bunlar iyi midir kötü müdür bilmem ama karşılık beklemeden, karşılık alamadan, hiçbir zaman da karşılık alamayacağını bile bile verilen aşk her şeyden ötedir :))) sonunda hiçbir yere varamasak da...

Aşk'tandir, vefadandir, söz verdiğindendir 🌺