İkili ilişkilerde mutluluğun şifresi nedir?

Şimdi buraya kopyala yapıştır yapacağım lakin okuduğum Bir kitaptan. Soruyu görünce o kitap ve sayfa geldi.
Güzel anlatmış Osho;

"İnsanlar yalnızca tek yoldan mutlu olabilirler: kendileri olurlarsa. O zaman mutluluk pınarları akmaya başlar; daha canlı olurlar; görmesi, birlikte zaman geçirmesi bile keyif olur. Bir şarkı, bir dans olurlar."- OshoSeni yiyip bitiren değersizlik fikri milyonlarca insanı da yiyip bitirmektedir. Çocukluktan itibaren toplum bireyin özgürlüğünü ele geçirmeye başlar. Onlar senin bir başkası olmanı isterler, kendin olmanı değil. Kendini değersiz hissetmenin sebebi budur. Bu çok doğal sen asla bir başkası olamazsın; içten içe kendine ihanet ettiğini hissedersin. İçten içe, her insanın doğal hakkı olan mutluluğu, özsaygıyı, gururu ve varoluşun sana hayatla birlikte sunduğu saygınlığı hissedemezsin. Kendin olmana izin verilirse, kendini asla değersiz hissetmezsin. Ama toplum senden bir koyun olmanı ister. Sen bir ceylan olmanın, bir kaplan olmanın, bir aslan olmanın ya da bir kartal olmanın niteliklerine sahip olabilirsin ama toplum senden tek bir şey olmanı ister. Herkes koyun olmak zorundadır. Şimdi eğer sen bir aslanı bir koyun olmaya zorlarsan, o kendini değersiz hisseder. Sen ona, doğal olmayan bir şey dayatmış olursun. Kimse seni olduğun gibi sevmez; herkes senden şunu olmanı, bunu olmanı ister. Elbette eğer onların taleplerini karşılarsan sevilir, sayılırsın, ama bu çok tehlikelidir; kendini kaybetmek zorunda kalırsın. Sadece ikiyüzlü biri olursun. Onların saygısını, sevgisini kazanmak nedir ki sen ruhunu kaybetmişsindir. Sen evrendeki yerini, alanını, en önemli benliğini ve bilincini kaybetmişsindir. Kendi tercihlerimizle yaşamak kitabı (188 Sayfa)

Benim için mutluluk bana hiç mi hiç dokunulmamasıdır. Bu dünyada başka şey istemem. Bir de hayvan beslerken mutlu oluuorum. Şehri hayvanat bahcesine çevirmişim. Aşağıda bodrumda iki köpek, evde kanaryalar. Terasta 25 tane tavuk ve horoz, keklik ve diğer kümeste 80 güvercin, mahallenin tüm kedileri binamıza alışmış. Kapıma gelip miyavliyip yemek istiyorlar. Onlarda benim sayilir.
Çiftlik projeme mahalleli o kadar sevinmiş ki gitsem davul zurna çalacaklar. Horoz ötüşünden çok rahatsızlar. Balkona da arı koyacaktım ama annem izin vermedi. Şehirde arımı beslenir diyip duruyor.
Arilara saplantım var. Hatta çok sarhoşken klimayı arı kovanı sanıyordum ve mutlulukla izliyordum. bir gece. Annem anlattı sabah