Aşka inanırmısınız?

Birgün "o" çıkar. öyle birşeydir ki "o"na inanmak istemezsin önce, o kadar gerçek ama o kadar hayaldir ki... elini uzatıp dokunduğunda kaybolacağını düşünürsün... sadece bakarsın, merakla bakarsın... kim olduğunu görmek için, nereden geldiğini anlamak için, nasıl karşına çıktığını bulmak için... baktıkça ne kadar muhteşem olduğunu görürsün... eline bile dokunmamışken kokusu siner üstüne... korkarsın yaklaşmaya... aşkın varlığına inanıp, aslında yaşanacabileceğine inanmazsın çünkü... sonra birgün kafanı göğsüne dayadığında kanın akış yönü değişir, kalp öyle bir çarpmaya başlar ki, artık sesi duyulmaz olur, hatta durduğu düşünülür... oysa o sadece yerinden çıkmaya çabalıyordur ait olduğu yere gitmek için... eli elini ilk tuttuğunda zaten zaman tamamen durmuştur... sonsuzluk keşfine çıkılmıştır... "o" aşktır, sevgidir, güvendir, huzurdur, heyecandır, ruhunun nerde kaybettiğini bilmediği en önemli parçasıdır... "o" sen olan herşeydir ve sen "o"na ait olansındır... sonsuz bir huzur ve tam karşıtı olabilecek heyecan iç içe geçmiştir... ilk defa nefes aldığını hissedersin... tam yanında durursun ve ne yaptığın önemli değildir... hiçbirşey yapmamak bile dünyanın en güzel şeyidir... sadece "o"nun yanında olmak ve öyle kalmak... dünyanın neresinde olduğun, ne yaptığın, ne ile uğraştığın önemli değildir... "o"nun yanındasındır... yerlerin artık anlamı değişmiştir... İstanbul İstanbul olduğu için değil, "o"nun da olduğu şehir olduğu için güzeldir... ve aşk... Buda aşka inanmayanlar için gelsin...