Terk edilenler ya da ayrılanlara soru sormak istiyorum bakabilir misiniz?

Ben senin gibi şuanki aklım olsa sevmezdim diyemiyorum. Aşık olmuştum çünkü akıl mantık dinlemiyor maalesef. Daha anlatmadığım konular var. Ben kızla aynı yerde çalışıyordum. Konuşmadığımız dönemde dahil. Ben çok acı çektim. Hayal ettiğim gibi olmadı hiç. Sevgilim olunca şunu yapıcam bunu yapıcam diye düşünürdüm ama hiçbiri olmadı üstüne acı çektim. Kurtulamıyorum bu düşüncelerden. Annenin baskıcı olması olabilir de sevmiyor derken? 21 yaşındasın hiç mi erkek arkadaşın olmayacak kimle evlendirmeyi düşünüyor seni?

Benim sorunum kızın beni terk etmesi değil. Zaten aşk acısı geçtikten sonra yaşanılanları düşününce aradaki doğruları yanlışları gördüm. Bu yönden sıkıntım yok ama terk ediliş sonrasında bu düşüncelerin ve hissizliğim normal mi onu sormak istedim. Birine tekrar bağlanmaktan korkmak ve birine tekrar sevememekten korkuyorum. Çok aradayım bu konuda. Her ayrılık ya da terk edilen bu hissi yaşıyor mu yoksa sadece bende mi var şu an.

Elbette hayat devam ediyor ama artık duygularımı da kaybediyor gibiyim. Birine tekrar bağlanmak, gözlerinin içine bakmak seni seviyorum demeyi hem özlüyorum hem de korkuyorum. Hissedemiyorum birde bu duyguları. Eskiden dinlediğim şarkıların bile üstümde bir etkisi kalmadı.

Hayatın içinde üzülmekte var sevinmekte bunları yaşamazsak robottan farkımız kalmıyor. Ben robot olmak istemiyorum. Benim içimdeki o iyi duygular iyi şeyler artık yok gibi ya da hissedemiyorum. Hergün mutsuzlukla uyanmaya mod düşüklüğünü artık istemiyorum. İçimde hiç iyi hisler ya da duygular hissedemiyorum. Karar alırken duygularıma hislerime güvenerek alıyorum. Mantık kullanmayı tercih etmiyorum. Bu hayatıma kadar hep hislerimle duygularımla yaşadım. Bunlar olmadan iyi bir insan olabileceğimi sanmıyorum.