“Elimi sallasam ellisi beni bulur” diyebilir misiniz?

Hiç işim olmaz aşk meşk meseleleri ile. Şimdiye kadar da hiç denemedim. Hep platonik oldu olduysa da. Ben seversem içimden severim. Tek kişilik yaşarım o duyguyu. Tek başıma yaşarım ki kazançlı çıkayım. Hayallerimde yaşatayım onu. Gerçeğe dönüşmesin. Hatta o konuda kendi blogumda yazdığım yazıyı paylaşmak istiyorum:

Bugün yine dalgın ve düşünceliyim. Babam da kahvaltıda fark etti dalgın olduğumu. Gözünden kaçmıyor adamın. Ben de geçiştirdim bana "Yine neye daldın?" dediğinde. Bugün biraz aşk ve platonik aşktan konuşmak istiyorum. Hepimiz en az bir kere ya aşık olmuşuzdur. İster platonik olsun ister karşılıklı olsun. Ben genelde platonik aşka maruz kaldığım için, yazım da platonik aşk ağırlıklı olacaktır, şimdiden bilginize.


Nedir bu şarkılara konu olan, insanı tepetaklak eden, içine girildiğinde dünyayı cennet sanmamıza neden olan aşk denilen şey? Hepimiz aşkı güzel bir şey sanırız. Oysa gerçekten de öyle midir? Hiç düşündük mü bunun iyi bir şey mi yoksa kötü bir şey mi olduğu konusunda? İnsanoğlu öyle bir canlıdır ki, hem mantıkla hem de hisleriyle hareket eder. Bunu önceki yazılarımın birisinde az da olsa söylemiştim. Bu ikili dengede olmadıktan sonra, işler sarpa sarar. Yücelttikleri kadar var mı bu aşk? Dile pelesenk olmuş bir kere. Mısralarda, şarkı sözlerinde, kitap okurken satır aralarında, günlük gözlemlerinde, kısacası her yerde karşımıza çıkar. "Aşk aşk dediğin nedir ki? Aşk dediğin elimin kiri" diye bir söz vardır hatta. Bu kapalı bir söz. Bir sürü anlam çıkarılabilir bu sözden. Kir çok olduğu için bolca bulunan bir şey olabilir bu aşk, ya da elinin kirini önemsemeyen insanlar için önemsiz bir konu da olabilir. Sorsan herkes farklı tanımlamalar yapar aşk üzerine. Kimisi aşık olduğu insanı anlatır. Kimisi denk geldiği bir pasajı okur. Dedim ya "İnsanoğlu mantık-duygu ikilisi dengede olduğu sürece sağlıklı kararlar verir" diye, işte bu aşk denilen şey de mantık denilen kısmı devre dışı bırakır. O döneme denk gelirseniz, eyvah! Çok saçma kararlara sebebiyet verebilecek tehlikede. "Aşk için ölmeli aşk, o zaman aşk" diyen Sezen Aksu gerçekten de bu kadar hazır mı aşk için ölmeye? Karşımızdaki kişinin hatalarını görmezden gelmemize neden olan bir şeyden bahsediyoruz sonuçta.

Bu dediğim karşılıklı aşk içindi. Peki ya tek yönlü aşklar (ki en çok da buna yanarım ben 😅)? Karşındaki insana hiç açılmadan, hiç ona nasıl hissettiğini belli etmeden yaşanan aşklar? "Ah bizim oğlanımız zamanında açılmadı. Açılsaydı bu kadar tasa etmezdi" dediğinizi duyar gibiyim. Evet evet, belki de tasa etmezdim. Ama bazılarının güven problemi olur (benim gibi). İşte eğer durum böyle olursa, o kişi ne yaparsa yapsın, karşısındaki kişiyle konuşma cesareti bulamaz bir türlü. O yüzden de kendi içinde yaşamaya başlar bu aşkı. Hep hayalini kurar o kişiyle birlikte olmasının, o kişiyle anılar biriktirmesinin. Bazı şeyler hayalde kalınca güzeldir zaten. "Amaaan! kalırsa kalsın. Aşık olduk da ne oldu?" Bu da biz platonik aşk yaşayanların sıkça söylediği cümlelerden bir tanesidir. Genelde de sıkça hayal alemine dalmaz mıyız, gerçek hayattan kaçmak için? Gerçekler bizi sıkmıştır. Biraz olağandışı şeyler düşlemek için dalıp gideriz işte. O düşlerde de sevdiğimizin hayalini kurarız sıkça. Hayali gezintilere çıkarız o kişiyle. Hayali buluşmalara gideriz. Hayali bir şekilde birlikte film izleriz saatlerce... Liste böyle uzar gider. Ve neden böyle olur biliyor musunuz? Çünkü biz genelde hayalimizde bir imaj yaratırız o kişiyle ilgili. Ve gerçektekiyle uyuşmadığı için hep hayalde o haliyle kalsın isteriz. Rüyalarımızda kalsın isteriz. Gece boyunca onunla birlikte yaşamış oluruz böylece. Güneş açtığı anda o rüyayı hatırlarız bir gün boyunca. Hatta ailemize heyecanlı bir şekilde bundan bahsederiz (tabii biz deyince kendimi buna dahil etmiyorum).

Gelelim bu iki aşk türünün karşılaştırılmasına: Gerçek aşk, can yakar. Çoğu zaman sağlıksız kararlar verdirir. Ama doğru yaşandığında "yeme de yanında yat" tadında olur. Anı biriktirebilirsin gerçek aşkta. Tüm duyguları yaşantılarsın: heyecan, hayal kırıklığı, öfke, keder, üzüntü... Platonik aşk ise sadece hayallerde yaşanır. Gerçeğe dönüşmesini dilersin. Sonsuz sürsün diye o hayallerini beslersin, bir çiçeğe yaşaması için su verircesine. Tek hissettiğin duygu aşktır, çünkü malum gerçek yaşantılar yoktur. Rüyalarınla sınırlıdır o aşk.

Yazımda biraz platonik aşkı savundum gibi oldu 😆 Belki de ben hep platonik aşkı deneyimlediğim içindir, bilemiyorum.

Biraz uzun bir yazı, kusura bakmayın. Keyifli okumalar.

Elimi sallasam ellisi tokatlar beni. 😀 Karşı cins sonuçta ne yapacağı belli olmaz. 😀