Seviyorum Dedikleri Halde Neden Hiç Üzülmeden Gidiyorlar?

Kilometrelerce yol teptim ben onun için, değer vermek fiziksel olarak bir şeyler yapmaktan geçiyor ama o hiç yapmadı. Ayağına kadar gitsem bile babasını bahane ediyordu evden çıkamam diye. Seven insan böyle bir risk almaz mı, heyecan duymaz mı. Lafa gelince ben herkes değilim diyordu, herkes gibi olması gerekmez diyordu ilişki için. Her konuda inatçıydı

hayır, geleyim dediğimde bu bahaneyi sunuyordu. her defasında mı aynı bahane olur, buluşunca da isteksiz isteksiz. kendi istediği mağazaları falan gezmek istiyordu. 3 senede toplasan 30dur buluşma sayımız. oturup düzgünce uzun uzun sohbet edemiyorduk. zaten aceleye getiriyordu yok şu kadar saat vaktim var falan. şehirlerarası aynı otobüste geldiğimizde babası almaya gelecekken yanımda durma görmesin diyordu, erkek bir sınıf arkadaşıyla dikildi sonra yan yana. deli ediyordu beni.

yok annesi, abileri, yengeleri beni seviyordu. kahvaltılar vs. de düzenliyorduk ama babasıyla tanışmadık. haberi vardır ama.

iyi de annesiyle çıktığında da çağırmıyordu hiç. zaten farklı ilde okuduğu için ayda bir falan geliyordu buraya. insan buluşmak istemez mi, fırsat olduğu halde

olabilir. geri kazanmamın bir yolu var mı sizce. abileriyle konuştum en son beni gerçekten seviyorlar. özellikle bir abisiyle de iyi arkadaş olduğu için o yardımcı olur mu. ne konuştun abilerimle diye bana yazmıştı. kızdı biraz ama en son diğer abimi nasıl yanına çektin öteki seni zaten seni seviyordu falan diye gülüyordu. o kadar karmaşık tepkileri var ki anlayamıyorum.

evet zaten anlatmaz, sevinmiyim diye sevinecek bir durum varsa da. bekliyorum tekrar yazar diye, başka yapacak bir şeyim yok

o üzmeyi sever. neyse başınızı ağrıttım. çok teşekkür ederim cevaplarınız için...