Göz kimi görürse gönül onu mu sever?

Göz (görme organımız), görmese de sevebiliriz...
Göz (kalp gözü), ile sevmede görmek şart değildir...
Böyle bir sevmede; ona ait sözlerden, duygulardan, fikirlerden, eserlerden, saygıdan, güvenden,... dolayı bir hayranlık, bir teslimiyet, bir kabul ediş, bir bağlılık vardır...

Gerçek Sevgi ruh işidir, diğer türlüsü tamamen insanın nefis ve şehvet dürtüleri ile şekillendirdiği yapay bir sevgidir bunun en güzel örneğini de Fuzuli konu almıştır. Zaten gerçek sevginin beklentileri azdır tensel doyumdan çok ruhsal doyum odaklıdır ve yürekte yanan ateşle pişer tadına doyum olmaz ama bu dönemde bu tür bir sevgi sadece ütopiktir. Bir yere kadar insan görmediği duymadığı ya da dokunamadığı insana bağlı kalabiliyor gerçekler ve istekler karşısında yanan ateşi başka sularla söndürmek istiyor.

İşin özünde gönül kimi görürse onu sevmiyor ama gözün görmediğini de sevecek gönüllerin sayısı yok denecek kadar az.

Görmediğini sevemez.. Sadece sevdiğini sanar. Yazdıkları ya da ona hissettirdikleri heyecanlandırabilir, kalbinin ritmini değiştirebilir belki..
Bunlar tamamen gizemin ve merakın etkisidir. Kendini karşısındakini beğenmeme ihtimaline inandıramaz.
Ama görünce ve beklediği elektriği alamazsa, olay farklı bir boyut alır..

Göz görür, kalbe yönlendirir, kalp de onun açtığı yoldan devam eder kısacası..