Hiç platonik aşk yaşadınız mı?

:)) daha mavi onlukteyken yasadigin seye ne kadar ask denir bilmem de, kiz sinifa 4. sinifta gelmisti tahtada ogretmeni bekliyodu, yerimden bakip duruyodum hissettigim-yasadigim seyin ne oldugunu anlamaya calisiyodum, o masumiyeti dusundukce gulumsuyorum hala. 25 sene oncesi hala kanli canli gozumun onunde. 2 yil ayni sinifta okuduk, yanindan ayrilasim gelmezdi, ama hep bi yandan kusecek olma korkusu.. mezun olacagimizin son gunlerinde cok guzel bi gun gecirdik. (kovalanbac falan yani, 11 yastan bahsediyorum. ilkokul 5yil:D ) beden egitimi dersi serbest zaman falan, o gunu de unutmam. sonra ben anadolu lisesini kazanmistim o kazanamamisti sanirim ama zaten babasi da subaydi baska yer tasindi bunlar nasil bi uzuldum ben.. neyse 1 yil falan gecti, ben ayni siniftan bi arkadasa okul cikisi eve beraber donerken soyledim dedim var ya boyle boyleydi.. bu patlatti gozlerini dondu bana: nnee diyosunn o da ayni oyleydi!!! deyip sokak ortasinda bi eyvahlar olsun halleri bizde.. sonra adresini buldum 2-3 mektuplastik falan ama tabi sonuc malumdu :) sonra bi ara 5-10 yil sonra telefonla ulastim bulustuk falan, hala sosyal agda eklidir. bu sebeplerle yeri gayet ozeldir hayatimda. :)

Efendi adamların tüm aşkları platoniktir, kötü çocukların gözünde kadınlar sadece birer deliktir. Ve kadınlar da çok adaletli asil mantıklı akıllı canlılar oldukları için daima kötü çocukları seçerler. Mevzu bundan ibarettir. Ben de aşka inanmayab bir efendiyim.

Ben aslında herşeyi platonik yasayanlardanim karşılık beklemeden kimse kendisini ne kadar sevdigimi bilmez kuşlar ağaçlar arkadaşlar ben boyle daha mutluyum karşılık beklemeden habersizce. sevmek güzel karşılık olunca tadı kaciyor