Hepimizin bir yarası var kanayan birde o yarayı kanatanlar var, yaralarınızı ısrarla kanatlara karşı nasıl davranırsınız?

Benim bir yaram vardı iyileştirmeyi denedim olmadı sonra biri geldi tüm yaralarını sarıcam artık kanamayacak geçecek dedi inandım. Sonra aylar geçti yaramı sardığını sandığım kişi de bana bir yara oldu. Olsun yaramı deşmiş olabilir ya da iyileştirmiş ben hayatta karşıma çıkan her insanın bana bir artı kattığını düşünürüm. Hayat bir tablo ve fırça darbesi almadan güzellikler ortaya çıkmıyor. Her insan hayatımıza girerken birde çıkarken bize bir şeyler katıyor.Önemli olan ders almak , kendini geliştirmek ve devamlı ilerleyebilmek. Düşeriz bazen , her insan düşer ancak her düşmenin bir da kalkması vardır ve aldığın her darbe seni geliştirir, her kalkışta artık sen daha güçlüsündür. Ve hergün yeni bir umut yaranın iyileşmesindede yeni bir ilerlemedir. Nefesimizin bile sayılı olduğu şu dünyada biri yaramı deşti ya da yara yaptı diye kin tutmamalı. Mutlu , pozitif ve sükrederek yaşamalıyız. Bir gün yolun sonuna geleceğiz bizim yara sandıklarımız ise sadece yürürken batan dikenler. Ancak hayat bir yol ve direksiyon bizim elimizde ilk hatadan ders alıp bir daha dikene basmamalı. ya da zor yolu seçip arabayı sarsmamalı. Bizim yaralarımızı deşenleri yolun kenarına bırakmalı. Hayat devam ediyor...

Hmm bu konuda bence yapılacak ilk şey, atılacak ilk adım kesinlikle yaraları olabildiğince gizlemektir. Bilmiyorsa karşıdaki kişi yaralarımızı kanatamaz ve kanatmakta da ısrar edemez. En azından ben öyle düşünüyorum.
Haa oldu da biri bizde bir yara açtı veya olan yaralardan haberdar oldu da kanattı... Tek mantıklı eylem sanırım onlardan uzaklaşmak.

Onları hayatımdan tamamen çıkararak, onlar için görünmez olarak, kendi izole dünyama çekilerek kanayan yaralarımı kendi kendime sararım ve bir daha kanatmalarına izin vermem.
Sonuçta insan, her şeyden önce kendini koruma ve hayatta kalma içgüdüsü ile doğmuştur.