Hayatınızda biri olduğunda nasıl tahammül ediyorsunuz?

En son ciddi ilişkim biteli uzun yıllar oldu. Ondan sonra birkaç kişiyle 1-2 aylık flört dönemleri oldu. Ama katlanamadım, tahammül edemedim. Olmuyor. En ufak bir anlaşmazlıkta direk köprüleri yakıyorum. Kestirip atıyorum. Son birkaç yıldırda kimseyi hayatıma almıyorum. Olmuyor çünkü darlanıyorum. Tahammül sınırım bile kalmamış. O kadar alıştım yalnızlığa, birisi hayatıma girince sanki zindana girecekmişim gibi hissediyorum. Birini tanımak, güvenmek zaten zor geliyor. Tekrardan aynı şeyleri yaşamak. Heyecan bile uyandırmıyor bende. Hele hele evlenmek fikri uykularımı kaçırıyor. Hayatıma devamlı müdahale eden, kısıtlayan, sürekli trip atan, sürekli şikayet edecek birşeyler bulacak biriyle aynı evin içinde yaşamak. Kabus gibi resmen.

Siz nasıl başarıyorsunuz bunu? Sevgi demeyin. Sevgi bile bir yere kadar götürür. Herşeyin bir dolma noktası vardır. Nasıl bu kadar hevesli olabiliyorsunuz bunlara?